در حالی که میلیونها شهروند افغانستان در دهههای گذشته تجربهی مهاجرت داشته اند و اکنون نیز میلیونها تن در کشورهای مختلف زندگی میکنند، شماری از شهروندان هیچ گاه تصمیم به ترک کشور نگرفته اند. آنان، در گفتوگو با سلاموطندار میگویند که با وجود مشکلات موجود، وابستگی به خانواده، احساس تعلق به وطن و پایبندی به ارزشهای فرهنگی، آنان را به ماندن در افغانستان ترغیب کرده است.
گفتوگوی سلاموطندار با ۲۰ زن که پیش از بیکارشدن دارای درآمد مستقل بودند، نشان میدهد که با درآمد خود افزون بر تأمین نیازهای شخصی، در هزینههای خانواده نیز سهم داشتند و اکنون بیکاری همهی آنان را به یک سرنوشت مشترک؛ یعنی وابستگی، کشانده است؛ مسیری که زنان گفتوگوشونده ادامهی آن را دشوار و نگرانکننده میدانند. این زنان، در بخشهایی مانند تدریس، قابلگی، وکالت، کار در نهادهای غیردولتی، خیاطی، بازاریابی آنلاین، منشیگری و خدمات اجتماعی، فعالیت میکردند. شش تن از زنان گفتوگوشده، چالشهای اجتماعی را دلیل بیکارشدن شان میدانند. بینظیر بارکزی، باشندهی ولسوالی کشک کهنهی هرات که پیشتر در یکی از دفترها به عنوان مربی فعالیت داشت، میگوید که دفتر کارش بسته نشده است، اما دیگر زنان را نمیپذیرد.
برخی بیماران ممکن پس از انجام عملیات، بهبود نیافته باشند. این مربوط به اختلاطهای طبی است و هر عملیات، اختلاطهای خود را دارد. اگر بیماری که صحتمند نشده و دلیل آن کمکاری و نفهمی داکتران بوده باشد، شهروندان میتوانند شکایتهای شان را در تیم مرکزهای شکایتها درج کنند.
