افزایش کرایه‌ی خانه؛ رنج دیگری روی تنگ‌دستی باشندگان هلمند

رازمحمد ۴۵ساله، باشنده‌ی شهر لشکرگاه، مرکز هلمند که همه دارایی‌اش یک ریکشای فرسوده است، می‌گوید که مالک خانه‌ او را جواب داده و از سر ناچاری، در خانه‌ای زندگی می‌کند که تنها یک اتاق دارد. به گفته‌ی او، این روزها بیش‌تر کرایه‌نشین‌ها در شهر لشکرگاه از پس هزینه‌ی کرایه‌کردن خانه برنمی‌آیند. «مالک خانه گفت که در سه روز باید خانه را خالی کنم. حالا در خانه‌ای زندگی می‌کنم که یک اتاق دارد؛ مجبوری است. نمی‌توانم کرایه خانه‌ای با دو-سه اتاق را بپردازم.»

بازداشتن دختران از تحصیل؛ «برای این که بی‌کار نباشم، قابلگی می‌خوانم»

مدینه یوسف‌زاده،‌ باشنده‌ی کابل که پیش از بازداشته‌شدن دانش‌جویان دختر از ادامه‌ی تحصیل، سال سومش را در دانش‌کده‌ی خبرنگاری دانش‌گاه کابل سپری می‌کرد، می‌گوید که برای این که بی‌کار نماند از سوی خانواده‌اش به تحصیل در رشته‌ی قابلگی مجبور شده است. «پدرومادرم مرا مجبور کردند که قابلگی بخوانم؛ ولی این کار، شروع به خاک‌سپاری آرزوهایم است. برای این که بی‌کار نباشم، می‌خواهم یک قابله شوم؛ ولی هر زمانی که محدودیت‌ها تمام شد، دوباره ژورنالیزم می‌خوانم.»