در شرایطی که بیکاری به یک معضل جدی اجتماعی برای بسیاری از زنان در افغانستان تبدیل شده، حمیرا هاشمی، بانوی مصممی در لوگر، با نوآوری خود زمینهی اشتغال را به شماری از زنان بیکار فراهم کرده است. حمیرا هاشمی کار خود را با یک چرخ خیاطی کوچک آغاز کرد؛ همان دستگاهی که در خانه داشت.
با ادامهی روند بازگشت اجباری مهاجران افغان از پاکستان، شماری از خانوادههای بازگشته در لوگر از نبود سرپناه، فقر و بیکاری شکایت دارند و از حکومت و نهادهای امدادرسان خواستار ارائهی خدمات مسکن، بهداشتی و آموزشی و فرصتهای کاری استند.
بازگشت اجباری هزاران مهاجر افغان در هفتههای پسین، چالشی بزرگ را در برابر خانوادههایی بهوجود آورده که پس از سالها مهاجرت، حالا بدون دارایی و سرپناه به کشور برگشته اند.
از ایجاد رستورانت کلبهی هوسانه هفت سال میگذرد و بانو حقانی، برای هر کارمندش روزانه ۳۵۰ افغانی دستمزد میدهد. بیشتر زنانی که در این رستورانت کار میکنند، نانآور خانوادههای شان اند. شبنم، یکی از این زنان، میگوید که با دستمزدش، هزینهی درمان همسر بیمارش را تأمین میکند.
دهها زن در یک شرکت دوخت پوشاک و صنایع دستی در روستای «عشقآباد» ولسوالی جبلالسراج پروان، گرد هم آمده اند و برای رسیدن به خودکفایی خود و رشد اقتصادی محلی هرچند در مقیاس کوچک کمک کنند. این شرکت زیر نام «الماس» توسط پنج زن کارآفرین شش ماه پیش به هزینهی ۲۲۰ هزار افغانی ایجاد شده است.
شماری از باشندگان شهر کابل، با شکایت از کمبود فرصتهای کاری در کشور، از امارت اسلامی میخواهند که در ۲۰۲۵ میلادی به آنها زمینهی کار را فراهم کند.
در گوشهای از بازار ولسوالی یکاولنگ بامیان، به بانوانی که از آموزش و کار محروم شده اند، اکنون در محیطی کامل زنانه زمینهی آموزش و کار فراهم شده است. ربابه واحدی، یک سال پیش با هزینهی ۵۰ هزار افغانی، یک کارگاه خیاطی را زیر نام «بامیکا» به هدف فراهمکردن زمینهی کار و توانمندسازی بانوان، ایجاد کرده است.
شماری از باشندگان کابل، با شکایت از ناداری و بیکاری از حکومت سرپرست امارت اسلامی میخواهند که به آنها زمینهی کار را فراهم کند. عبدالرحیم ۷۷ساله، باشندهی شهر کابل که در کنار جادهای نشسته است، میگوید که ۳۰ سال میشود کفشپالشی میکند.
در ادامهی بازداشت، لتوکوب و اخراج مهاجران افغان از ایران و پاکستان، شماری از مهاجران افغان در این دو کشور، میگویند که در روزهای پسین فشارها در برابر مهاجران افزایش یافته و آنان هر روز با ترس بازداشتشدن و اخراج، زندگی میکنند.
این روزها هیچ خیابانی را در شهر غزنی نمیتوان یافت که دستفروشان در آن برای تأمین نیازهای خانوادهی شان تقلا نکنند؛ اما کسادشدن بازار کار سبب شده است که آنها پس از ساعتها ماندن در گرما و سرمای خیابان، چیز زیادی دستگیر شان نشود.
در همین حال، مسئولان در وزارت اطلاعات و فرهنگ، به مناسبت روز ملی خبرنگار، میگویند که به مشکلات خبرنگاران رسیدگی خواهند کرد. حیاتالله مهاجر فراهی، معین امور نشراتی این وزارت، از ایجاد زمینهی کار به خبرنگارانی که کار خود را از دست داده اند، اطمینان میدهد.
مسئولان ادارهی تعلیمات تخنیکی و مسلکی افغانستان، امروز (چهارشنبه، ۱۶ حوت) در یک نشست خبری در کابل میگویند که به ۱۰۰۰ تن از دانشجویانی که در سال روان از این اداره فارغ شده اند، زمینهی کار را فراهم کرده اند.
مسئولان در برنامهی جهانی غذای سازمان ملل متحد در افغانستان، میگویند که در جریان سال روان میلادی بیش از ۴۵۰ هزار نیازمند و آسیبپذیر از طریق برنامهی سرمایهی عامه، پشتیبانی میشوند.
غلامسخی سخاوتمند، جوان ۲۴سالهی غوری، با ایجاد کارخانهی شیرینی و کلوچهپزی در شهر فیروزکوه، مرکز این ولایت، توانسته است زمینهی کار را به ۲۵ جوان دیگر در غور فراهم کند. آقای سخاوتمند، هدف از ایجاد این کارخانه را فراهمکردن زمینهی کار به جوانانی عنوان میکند که به دلیل بیکاری و ناداری، قاچاقی به بیرون از کشور مهاجرت میکنند.
نذیراحمد، مسئول این کارگاه خیاطی، به سلاموطندار میگوید که هماکنون در این کارگاه ۱۵۰ تن به شمول ۷۰ زن و دختر سرگرم تولید پوشاک اند.
بانویی در بلخ، با ایجاد یک کارگاه قالینبافی، به دستکم ۳۰۰ زن و دختر زمینهی کار و آموزش این مهارت را فراهم کرده است.
همین گونه، میرحمزه، دیگر باشندهی منطقهی «چمن ببرک» در ناحیهی چهارم شهر کابل، میگوید که کمکهای انساندوستانه نه تنها سبب بهبود اوضاع اقتصادیاش نشده؛ بل نیازمندی او را به این کمکها افزایش داده است.
