در زمینلرزهی ویرانگری که در نهم سنبله، شرق افغانستان را تکان داد، افزون بر کنر، بخشهایی از ننگرهار به ویژه ولسوالی درهی نور نیز آسیب دید. روستاهای سُتن، مجگندول، اوتران، لمتک، چوال، شیمل و وایگل در این ولسوالی، بیشترین آسیب را متحمل شده است؛ بیشتر خانهها به گونهی کامل ویران شده یا طوری آسیب دیده که دیگر قابل سکونت نیست.
دو روز پس از زمینلرزهی سمنگان، شماری از آسیبدیدگان این رویداد، میگویند که هنوز به امکانات نخستین زندگی دسترسی ندارند.
سفارت عربستان سعودی در کابل، اعلام کرده که پروژهی اضطراری کمک به آسیبدیدگان زمینلرزه در شرق افغانستان را آغاز کرده است.
بازگشت میلیونی مهاجران در جامعهای که با مشکلات اقتصادی و سطح پایین امنیت شغلی مبارزه میکند، مدیریت وضعیت پیشآمده را برای حکومت نیز دشوار کرده است؛ وضعیتی که نیازمند همکاری نهادهای جهانی به ویژه سازمان ملل است.
داملا سیفالدین جهادی، رییس امور مهاجرین و عودتکنندگان فاریاب، میگوید که این سرپناهها به هزینهی ۴۳ میلیون و ۴۰۰ هزار افغانی از سوی کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان در ولسوالیهای المار، چهلگزی، خواجهسبزپوش، شیرینتگاب، دولتآباد، گرزیوان، بلچراغ و شهر میمنه، ساخته شده اند.
دفتر همآهنگکنندهی کمکهای انساندوستانهی سازمان ملل متحد (اوچا) در افغانستان، اعلام کرده که نزدیک به یکسوم شهروندان افغانستان سرپناه کافی برای زندگی ندارند.
همزمان با نگرانی کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان (UNHCR)، از ویرانشدن بیش از ۱۰ هزار خانه در اثر سرازیرشدن سیلابهای پسین در افغانستان، شماری از سیلابزدگان در ولایتها، میگویند با این که هفتهها از سرازیرشدن سیلابهای ویرانگر در ولایت شان میگذرد؛ اما هنوز به سرپناه، آب آشامیدنی، غذا و دیگر امکانات نخستین زندگی دسترسی ندارند.
آسیبدیدگان سیلابهای پسین در شماری از ولایتها با شکایت از رسیدگینشدن به وضعیت شان، میگویند با این که هفتهها از سرازیرشدن سیلابها میگذرد؛ اما هنوز در بیسرنوشتی به سر میبرند و به امکانات نخستین زندگی دسترسی ندارند. آنان، میافزایند که نبود سرپناه، مواد غذایی و آب آشامیدنی، خود و کودکان شان را بیمار کرده است.
پس از آغاز مرحلهی دوم روند اخراج مهاجران از پاکستان، هزاران خانواده از گذرگاههای مرزی تورخم و اسپینبولدک به افغانستان بازگشته اند. شماری از این بازگشتکنندگان، به سلاموطندار میگویند که این روزها از بیکاری و نداشتن سرپناه دایمی رنج میبرند.
همزمان با نگرانیهای جهانی از وضعیت سیلابزدگان در افغانستان، آسیبدیدگان سیلابها در بغلان و غور از دسترسینداشتن به غذا، آب آشامیدنی و سرپناه شکایت کرده و میگویند که نهادهای مسئول آنان را به حال خود رها کرده اند.
سازمان حفاظت از کودکان (Save the children)، به تازگی با پخش گزارشی در وبسایت خود گفته است که ۲۵۰ هزار کودک افغان که ۶۵ درصد بازگشتکنندگان از پاکستان را تشکیل میدهند، به آموزش، غذا و سرپناه نیاز دارند.
به دنبال بارش برف و باران شدید همراه سیلابهای آنی در ۱۹ ولایت در دوشنبه و سهشنبهی هفتهی روان، شماری از باشندگان برخی از ولسوالیها، میگویند که سرپناه شان به گونهی کلی یا نسبی تخریب شده است و اکنون، ناچار اند شبوروز شان را در خانههای ویرانشده یا فضای باز بگذرانند.
در حالی که بیشتر از سه ماه از زمینلرزههای ویرانگر هرات میگذرد، شماری از زلزلهزدگان در ولسوالی زندهجان این ولایت، میگویند که سرپناهی برای شان فراهم نشده و محدودیت دسترسی به خدمات بهداشتی و مواد خوراکی، سبب شده که روزهای شان را با دشواری بگذرانند.
آسیبدیدگان زمینلرزه در ولسوالی زندهجان هرات، میگویند که با نزدیکشدن زمستان، گذراندن شبهای سرد زیر خیمه برای شان دشوار است و از حکومت سرپرست میخواهند که هرچه زودتر به آنها سرپناه مناسب ایجاد و به وضعیت شان رسیدگی کند.
شماری از باشندگان ولسوالی گیان پکتیکا که خانههای شان در زمینلرزهای در تابستان سال روان ویران شده است، به سلاموطندار میگویند که پس از گذشت بیشتر از شش ماه، هنوز زیر خیمه زندگی میکنند و با مشکلات بسیاری روبهرو اند.
نزدیکیهای ظهر است که به سرای شمالی در شمال شهر کابل میرسم تا با آوارهگان ولایتهای شمالی در پارک آزادی گفتوگو کنم. گرمای بالای ۳۵ درجۀ ماه اسد سوزناک است و بیجاشدهگان در این گرمای طاقتفرسا در فضای آزاد و بدون حتی امکانات ابتدایی زندهگی میکنند.
