همزمان با ۲۴ جوزا، روز مادر در افغانستان، شماری از مادران با روایت تجربهها و چالشهای زندگی خود میگویند که با وجود تفاوت در شرایط اقتصادی و اجتماعی، بسیاری از آنها با دغدغهها و آرزوهای مشترکی چون سلامت، آموزش و آیندهی بهتر فرزندان شان روبهرو استند.
رقیه، مادر دو کودک از کابل، مادربودن را ترکیبی از عشق و مسئولیت میداند. «مادربودن زیباترین و در عین حال دشوارترین مسئولیت زندگیام است. گاهی با مشکلات و نگرانیهای زیادی روبهرو میشوم، اما عشق به فرزندانم به من نیرو میدهد که ادامه بدهم.»
هوسی، مادر یک کودک از لغمان نیز، از مسئولیتهای سنگین مادری سخن میگوید. او، باور دارد که مادربودن تنها به مراقبت روزانه از فرزند محدود نمیشود، بل نیازمند ازخودگذشتگی و صبر فراوان است.
این مادر میافزاید: «مادربودن فقط مراقبت از فرزند نیست؛ فداکاری، صبر و تحمل زیادی میخواهد. بسیاری از شبها با فکر آینده فرزندانم میخوابم و صبح با امید برای خوشبختی آنها بیدار میشوم.»
نگرانی در بارهی آیندهی فرزندان، یکی از دغدغههای مشترک مادران در افغانستان است؛ نگرانیای که از سالهای نخست زندگی کودک آغاز میشود و در تمام مرحلههای رشد او ادامه مییابد.
در همین حال، جاویدانه از غزنی که تنها دوازده روز از تولد فرزندش میگذرد، از تجربه روزهای نخست مادریاش سخن میگوید: «همه خستگیها را آدم با یک حس قوی که بین مادر و کودکش است میتواند تحمل کند.»
نگرانی در بارهی آینده فرزندان در سخنان خاطره پارسا، مادر پنج فرزند از بدخشان نیز، به روشنی دیده میشود. خاطره میگوید: «فکرم همیشه طرف اولادم است. نگران آیندهی آنها استم. استرس دارم که آیندهی اولادم چه رقم میشود.»
این نگرانی در شرایطی مطرح میشود که بسیاری از خانوادهها در افغانستان با چالشهای اقتصادی و اجتماعی روبهرو اند و مادران بیش از هر مورد دیگر به آینده و سرنوشت فرزندان خود میاندیشند.
در همین حال، شماری از جامعهشناسان نقش مادران را در شکلگیری خانواده و جامعه بسیار مهم میدانند.
سهیب احمدی، جامعهشناس، میگوید: «مادران به عنوان رکن اساسی و یا شخصیتهای کلیدی در یک خانواده نقش بسیار اساسی در پرورش خانواده دارند.»
هر چند تجربهی مادری در هر خانواده متفاوت است، اما عشق بیقیدوشرط به فرزند، تحمل سختیها و نگرانی در بارهی آینده آنها، نقطهی مشترک زندگی همه مادران است.
۲۴ جوزا، روز مادر، فرصتی است تا نه تنها از زحمتهای آنها قدردانی شود، بل نقش ارزشمند شان در خانواده و جامعه نیز بیش از پیش مورد توجه قرار گیرد.
