شماری از شهروندان که از خدمات مرکزهای بهداشتی سیار استفاده کرده، می‌گویند که این مرکزها زمینه‌ی دست‌رسی آن‌ها به خدمات درمانی را فراهم کرده است.
ماهجبین، باشنده‌ی بدخشان، میگوید که بارها برای دریافت خدمات به مرکز بهداشتی سیار در محل زندگی‌اش مراجعه کرده است. او می‌افزاید: «از خدمات معاینه و توزیع دارو در مرکز صحی سیار استفاده کرده‌ام؛ اگر این مرکز نمی‌بود، برای درمان مجبور بودیم به شهر فیض‌آباد برویم و حدود ۳۰۰ تا ۵۰۰ افغانی کرایه رفت‌وآمد بپردازیم.»
رامین، باشنده‌ی غزنی که برای درمان بیماری خود و کودکش به مرکز صحی سیار مراجعه کرده، میگوید: «برای درمان مشکلات ابتدایی صحی خود و کودکان به مرکز صحی سیار مراجعه می‌کنم؛ اگر بیماری جدی باشد، ما را به مرکز صحی غزنی معرفی می‌کنند.»
همین گونه، زلمی، باشنده‌ی هلمند، میگوید که دست‌رسی به مرکزهای بهداشتی سیار همیشگی نیست و بایستی مرکزهای درمانی ثابت ایجاد شود. «ما خواهان ایجاد یک کلینیک دایمی در منطقه خود هستیم، زیرا مردم برای رسیدن به نزدیک‌ترین مرکز صحی کیلومترها راه را می‌پیمایند و بیماران با دشواری‌های زیادی روبه‌رو می‌شوند.»
مرکزهای بهداشتی سیار، نقش مهم در ارائه‌ی خدمات به شهروندان به ویژه در بخش‌های دوردست دارد. خدمات این مرکزها شامل معاینه و درمان بیماری‌های سطحی، توزیع داروهای ضروری، ارائه‌ی واکسین به کودکان، مراقبت از مادران باردار و نوزادان، شناسایی سوءتغذیه و ارائه‌ی مشورت‌های صحی می‌شود.
شماری از پزشکان نیز، می‌گویند که برای بهبود روند ارائه‌ی خدمات مرکزهای سیار باید به فراهم‌شدن تجهیزات و ارتقای ظرفیت کارمندان این مرکزها توجه شود. عبدالصبور حسین، متخصص داخله‌ی عمومی، میگوید: «برای بهبود و گسترش خدمات مراکز صحی سیار، تأمین بودجه، آموزش نیروی انسانی، فراهم‌سازی تجهیزات لازم، آگاهی‌دهی به مردم به ویژه در مناطق دوردست، ضروری است.»
صندوق پشتیبانی از کودکان سازمان ملل متحد در افغانستان (یونیسف)، در ماه روان میلادی اعلام کرد که از ۱۶ مرکزهای بهداشتی سیار در کنار دو هزار و ۳۹۰ مرکز ثابت در ۳۲ ولایت پشتیبانی کرده است.
