در گوشهای از شهر میمنه، مرکز فاریاب و در اتاقی که چراغهایی از سقف آن آویزان است، شماری از دختران سرگرم خیاطی استند. این کارگاه «کیبابو» نام دارد که از سوی حمیرا ایوبی با سرمایهگذاری اندک ایجاد شده؛ کارگاهی که اکنون به منبع درآمد به این زن و شماری از دختران بدل شده است.
حمیرا، میگوید که پس از ممنوعیت کار زنان در نهادهای بیرونی، تصمیم گرفت برای حفظ حضورش در اجتماع و خودبسندگی اقتصادی گام بردارد. این زن، میگوید که کارش را با ۵۰۰ افغانی آغاز کرد و اکنون با درآمدی که دارد میتواند نیازهای خانوادهاش را تأمین کند. «میخواهم روی پای خود ایستاد شوم؛ زیادتر مصرف خانواده را من میپردازم و مسئولیت خانواده را بدوش دارم.»
ایوبی که تحصیلکرده نیز است، میافزاید که دشواریهای زیادی را سپری کرده تا کارگاهش را گسترش و دانشآموزانی در این بخش تربیت کند. حمیرا در سالهای پسین ۴۲ دانشآموز دختر را در کارگاهش آموزش داده و وارد بازار کار کرده است. این زن کارآفرین، میگوید که اکنون ۲۰ دختر دیگر سرگرم آموزش خیاطی در کارگاهش است که پس از سپریکردن یک دورهی ششماهه فارغ خواهند شد. «شاگردانم هر شش ماه فارغ میشوند و خیاطی را به گونهی حرفهای میآموزند؛ گاهی برای شماری از شاگردانم معاش نیز میدهم.»
کالاهای تولیدشده در گارگاه خیاطی کیبابو تنها به بازارهای میمنه عرضه نمیشود، بل به ولایتهای همجوار و بیرون از افغانستان نیز میرسد. «در تخار، بغلان و کابل بیشتر دوختهای ما به فروش میرسد.از ایران نیز فرمایش دوخت داده بودند که برای شان آماده و روان کردیم.»
با این که کارگاه کیبابو رشد خوبی داشته و توانسته مشتریان ویژهی خودش را پیدا کند؛ اما نبود مواد خام تهیهی کالا و دیگر امکانات سبب شده که حمیرا در فراهمکردن آن، با مشکل روبهرو شود؛ چیزی که به گفتهی این زن مسیر رشد بیشتر کارگاهش را کند میکند.
پس از منع آموزش و تحصیل زنان، زنان و دختران زیادی در ولایتهای مختلف کوشیده اند که با ایجاد کارگاههای کوچک خیاطی و صنایع دستی، به خود و دیگران زنان و دختران زمینهی کار را فراهم کنند.
