نمایشگاه صنایع دستی زنان در بدخشان گشایش یافت
نمایشگاه سهروزه زیر نام «بیبی خدیجه» روز شنبه، ۱۸ دلو، در بدخشان گشایش یافته است و زنان تجارتپیشه از بخشهای مختلف این ولایت، صنایع دستی، محصولات و تولیدهای وطنی خود را در آن به نمایش گذاشته اند.
نمایشگاه سهروزه زیر نام «بیبی خدیجه» روز شنبه، ۱۸ دلو، در بدخشان گشایش یافته است و زنان تجارتپیشه از بخشهای مختلف این ولایت، صنایع دستی، محصولات و تولیدهای وطنی خود را در آن به نمایش گذاشته اند.
در گوشهای از شهر میمنه، مرکز فاریاب و در اتاقی که چراغهایی از سقف آن آویزان است، شماری از دختران سرگرم خیاطی استند. این کارگاه
برنامهی توسعهای سازمان ملل متحد، میگوید که در دو سال گذشته، ۵۰ درصد بودجهی سازمانهای امدادرسان در افغانستان، در بخشهای توسعهای به مصرف رسیده است.
چرخ خیاطی آرام میچرخد و صدای یکنواخت آن در فضای کارگاه میپیچد؛ صدایی که برای نازنین رسولی تنها صدای یک چرخ نیست، بل امیدیست که فرصت کار را فراهم کرده و برای او و کارمندان این کارگاه، منبع درآمد شده است.
سازمان حمایت از رسانههای افغانستان، اعلام کرده که ناظره رشیدی، خبرنگار محلی، از بند رها شده است.
پروندهی جفری اپستین که این روزها برای بار چندم باعث سروصدا در رسانهها شده است، میتواند این واقعیت را بازگو کند که پول و قدرت
یافتههای سلاموطندار از گفتوگو با ۳۲ زن ۱۵ تا ۳۰ساله در ۱۵ ولایت افغانستان، نشان میدهد که ۲۰ تن آنها برای رهایی از فشارهای خانوادگی و اجتماعی نام خود را پنهان میکنند. در بسیاری از خانوادهها، ذکر نام زن بیرون از خانه «ننگ» یا «بیحرمتی» تلقی میشود و به همین دلیل، در مواردی چون کارتهای عروسی، خرید، شبکههای اجتماعی و مراسمها، از نام مردان استفاده میشود.
با این که حقوقدانان میگویند بر بنیاد قاعدهی فقهی «الضرر یزال» هر گونه تبعیض ممنوع است؛ اما برخی از زنان شاغل، در گفتوگو با سلاموطندار میگویند که در محیط کاری با تبعیض روبهرو اند و برخی دیگر میگویند که به دلیل تبعیض در محیط کار، ناگزیر به ترک شغل شان شده اند. حقوقدانان، میافزایند که در فقه اسلامی، هر رفتاری که موجب ضرر و سلب کرامت و حیثیت انسانی شود، نامشروع است و برای مطالبهی آن، متضرر میتواند شکایت کند و حکومت اسلامی نیز برای رسیدگی به آن مسئول است.
شماری از خانوادهها در ولایتهای مختلف، میگویند که به دلیل ناداری و فشارهای اجتماعی ناچار شده اند دختران شان را پیشازوقت به ازدواج دهند.
هوا هنوز گرگومیش است و نسرین با کفشهای فرسوده از خانه بیرون میزند. چادرش در باد صبحگاهان زمستانی میرقصد و او با احتیاط روی برفهای یخزده قدم میگذارد تا به تنهایی چرخ زندگی هفتنفره را بچرخاند.
نسرین حکیمی ۴۳ساله و باشندهی کابل، پس از وفات همسرش بار سنگین تأمین نیازهای زندگی هفت فرزندش را به دوش گرفته است.
زمستانهای سرد پروان نه تنها فعالیتهای کشاورزی را متوقف نکرده، بل برای شماری از زنان روستانشین به فرصتی برای تلاش بیشتر و حفظ چرخهی اقتصاد خانواده بدل شده است. تولید سبزیها در سبزخانههای خانگی، شیردوشی، تهیهی ماست، پنیر، قیماق و قروت، از مهمترین فعالیتهایی اند که این زنان انجام میدهند؛ فعالیتهایی که هرچند درآمد آن محدود است؛ اما پیوسته و حیاتی است.
گزارش تازه دفتر مبارزه با مواد مخدر و جرم سازمان ملل متحد (UNODC)، نشان میدهد که مصرف مواد مخدر در افغانستان هنوز عمدتاً تحت تأثیر مواد سنتی قرار دارد؛ با این حال، مصرف مواد مخدر صنعتی و استفادهی نادرست از داروهای طبی رو به افزایش است.
مردان بیشترین مصرف مواد مخدر را به چرس (۴۶ درصد) و تریاک (۱۹ درصد) نسبت داده اند.
با این که سرطان دهانهی رحم، دومین نوع سرطان شایع در جهان و یکی از بیماریهای مزمن و کشنده در میان زنان است؛ اما نداشتن آگاهی از بیماری در میان زنان در افغانستان، سبب افزایش آسیبپذیری آنها از این بیماری شده است. در این گزارش با ۱۷ زن در هشت ولایت گفتوگو شده است و همهی آنها، گفته اند که در بارهی نشانههای این بیماری و خطرهای آن آگاهی ندارند.
یافتههای سلاموطندار از گفتوگو با ۳۰ زن در چندین ولایت افغانستان، نشان میدهد که محدودیتهای آموزشی و کاری، آنان را به یادگیری خودآموز حرفههای خیاطی و نقاشی در خانه سوق داده است. هرچند همهی این زنان از کمبود شدید امکانات و پشتیبانی رنج میبرند؛ اما ۱۸ تن آنان توانسته اند از همین مهارتهای خودآموز به درآمد ثابت هرچند اندک دست یابند؛ درآمدی که نه تنها وضعیت اقتصادی، بل سلامت روانی و اعتمادبهنفس آنان را بهبود بخشیده است.
دفتر همآهنگکننده کمکهای انساندوستانه سازمان ملل متحد (اوچا)، اعلام کرده که در ۲۰۲۶، حدود ۱۴ میلیون و ۴۰۰ هزار تن در افغانستان به خدمات درمانی نیازمند استند.
با این که شریعت اسلامی حق مالکیت مستقل زنان بر معاش و دارایی شان را تضمین کرده است؛ اما شماری از زنان شاغل، میگویند که در عمل، اختیار مصرف درآمد خود را ندارند و از سوی شوهر یا خانواده، برای سپردن معاش شان زیر فشار قرار میگیرند؛ فشاری که به باور حقوقدانان و عالمان دین، نقض آشکار قانون و آموزههای اسلامی است.