شماری از شهروندان میگویند که افزایش بهای مواد خوراکی و کمبود فرصتهای کاری، تأمین نیازهای اولیه زندگی را برای شان دشوارتر کرده است.
علی احمد، باشنده هرات، میگوید که با کاهش فرصتهای کاری تأمین نیازهای زندگی برایش دشوارتر از همیشه شده است. «فعلاً خیلی شرایط بد است، کار نیست، هیچ کار پیدا نمیشود. قبلاً معاش داشتیم و کار منظم بود، اما حالا کارها کم شده و زندگی بسیار سخت شده است.»
در همین حال، محمد یاسین، باشنده مزارشریف، میگوید که بهای مواد خوراکی افزایش یافته و آنان ناچار شده اند مصرف روزمره خود را کاهش دهند. «برنج و روغن قیمتش بالا رفته که اصلاً خریده نمیشود. مجبور استیم مصرف خود را کم کنیم و بعضی روزها غذای کافی هم در خانه نداریم.»
حفیظ، یکی از دکانداران در کابل، میگوید که بستهماندن مسیرهای ترانزیتی افغانستان با پاکستان بر بهای مواد خوراکی تأثیر گذاشته است. «بستهشدن بندر پاکستان بسیار تأثیر داشت، قیمتها بالا رفته و مردم توان خرید ندارند. فروش ما کم شده است.»
در همین حال، شماری از آگاهان اقتصادی میگویند که وابستگی افغانستان به واردات و کمکهای خارجی، این کشور را در برابر بحرانهای منطقهای آسیبپذیر کرده است.
امیدالله قاسمزی، آگاه مسائل اقتصادی، میگوید: «محدودیتهای ترانزیتی و همچنان کاهش یا قطع کمکهای انساندوستانه، بدون شک میتواند مشکلهای اقتصادی بیشتری را به بار بیاورد.»
با این حال، وزارت اقتصاد امارت اسلامی از اجرای برنامههایی برای توسعه تولید داخلی و ایجاد فرصتهای شغلی خبر میدهد.
عبدالرحمان حبیب، سخنگوی وزارت اقتصاد، میگوید: «تأمین امنیت غذایی مستلزم برنامهریزیهای حمایتی و اقتصادی پایدار، تقویت تولید داخلی، توسعه فرصتهای شغلی و همآهنگی مناسب میان نهادهای دولتی، بخش خصوصی و نهادهای کمککننده بینالمللی است.»
پیشتر برنامهی جهانی غذا اعلام کرده بود که حدود ۱۷.۴ میلیون تن در افغانستان با ناامنی شدید غذایی روبهرو اند و نزدیک به ۴.۹ میلیون مادر و کودک نیز در معرض سوءتغذیه قرار دارند.
این نهاد همچنان هشدار داده که ادامهی محدودیتها در مسیرهای ترانزیتی، دسترسی به کمکهای انساندوستانه را بیش از پیش دشوار خواهد کرد.
