دشمنی و درگیری میان باشندگان روستای «نیخته»، با اکثریت هزاره‌نشین و روستای «شیرآباد»، با باشندگان پشتون‌تبار، در ولسوالی قره‌باغ غزنی که حدود ۱۰ سال پیش بر سر منابع مشترک آب کشاورزی آغاز شده بود، سرانجام با میانجی‌گری بزرگان قومی و مسئولان محلی پایان یافت؛ منازعه‌ای که به گفته‌ی منابع محلی، تلفات جانی و زخمی‌شدن شماری از باشندگان دو طرف را در پی داشته است.
باشندگان این دو روستا سه‌شنبه، ۲۸ میزان، در نشستی با میانجی‌گری شماری از بازرگانان و ریاست سرحدات، اقوام و قبایل غزنی، با امضای تعهدنامه‌ای به دشمنی پایان دادند و برای برقراری صلح و هم‌زیستی مسالمت‌آمیز تعهد سپردند.
نورمحمد، از باشندگان شیرآباد و محمدعلی، از باشندگان نیخته، که در جریان این منازعه اعضای خانواده‌های شان را از دست داده، با بخشیدن یک‌دیگر بر پایان‌دادن به اختلاف‌ها و برقراری روابط دوستانه میان دو طرف تأکید کردند.
نورمحمد می‌گوید که در جریان این دشمنی، برادرش در خانه و هنگام خواب کشته شد و همسر برادرش نیز زخم برداشت. «به خانه حمله کردند و برادرم را که از خط مقدم برگشته و دیگر در جنگ حضور نداشت، هدف قرار دادند و شبانه به شهادت رساندند. او در بستر خوابش شهید شد و همسرش زخم برداشت. یکی دیگر از برادرزاده‌هایم نیز شهید شد. در مجموع، چهار تن کشته و زخمی شدند و دو نفر دیگر هم اسیر بودند. تلاش من این بود که این موضوع را حل کنم، در روند صلح افغانستان سهم بگیرم و از خود گذشت نشان بدهم.»
در همین حال، محمدعلی که او نیز، در جریان این منازعه اعضای خانواده‌اش را از دست داده است، می‌گوید که ریش‌سفیدان حدود ۱۰ ماه برای پایان‌دادن به این دشمنی تلاش کرده اند. «حدود ۱۰ ماه می‌شود که ریش‌سفیدان در این زمینه تلاش می‌کنند. در آغاز، ولسوال قره‌باغ این روند را آغاز کرد و رییس نیز هم‌کاری کرد. ریش‌سفیدان قره‌باغ و دیگر بخش‌های غزنی هم برای حل این موضوع تلاش کردند. خوش‌حال‌کننده است که اکنون در شیرآباد حضور داریم؛ پیش از این، جرأت نداشتیم از این‌جا به سوی ولسوالی برویم.»
شماری از بزرگان قومی می‌گویند که از هر دو طرف تعهد کتبی گرفته شده تا در آینده از هرگونه درگیری و ادامه‌ی دشمنی خودداری کنند و اجازه ندهند افراد بیرونی در روابط همسایگی و زندگی مشترک آن‌ها مداخله کنند.
لالاجان، یکی از بزرگان قومی در شیرآباد، می‌گوید: «در آغاز، هر دو طرف حاضر شدند و خواستند این موضوع حل شود. مسئله‌ی اصلی همین بود. اکنون زمینه فراهم شده و با آمدن امارت اسلامی، شرایط برای حل این منازعه مهیا شده است. افراد هر دو طرف حاضر شدند و از آنان تعهد کتبی گرفتیم. بررسی‌های لازم را به گونه‌ی کامل انجام دادیم و در نهایت تصمیم گرفته شد که به این موضوع پایان داده شود.»
سید گل‌احمد معتمدی، رییس شورای علمای شیعه غزنی نیز، می‌گوید که با وجود تلاش‌ها در دوره‌ی جمهوریت، این منازعه حل نشده بود؛ اما تلاش‌های اخیر بزرگان و میانجی‌گران زمینه‌ی مصالحه را فراهم کرد. «هر چند این مسئله بسیار پیچیده بود و در دوران جمهوریت نیز برای حل آن تلاش شد، اما نتیجه‌ای در پی نداشت. در گام نخست، اخلاص و تلاش صادقانه‌ی دوستانی که برای مصالحه پیش‌قدم شدند، نقش مهمی داشت. ما وعده‌ی الهی داریم که هرکس کاری را خالصانه برای رضای خدا انجام دهد، خداوند یاری‌اش می‌کند.»
در همین حال، جان‌محمد حاجی مؤمن، رییس سرحدات، اقوام و قبایل غزنی، می‌گوید که منازعه‌ی میان باشندگان این دو روستا بر اثر اختلاف بر سر منابع مشترک آب آغاز شده بود و در جریان آن، شماری از افراد دو طرف کشته و زخمی شده اند. «درگیری میان دو قوم، یعنی شیعیان و اهل سنت، حدود ۱۰ سال ادامه داشت. علت اصلی این منازعه، مشترک‌بودن منابع آب میان نیخته و شیرآباد بود. هم‌چنان، اشغال کشور و مداخله‌ی خارجی‌ها در امور افغانستان از عوامل عمده‌ای بود که باعث بدبختی و اختلاف میان افغان‌ها شد. در جریان این درگیری‌ها، در مجموع حدود ۱۳ تن از هر دو طرف کشته و پنج تن دیگر زخمی شده‌اند.»
روستاهای شیرآباد و نیخته در شمال ولسوالی قره‌باغ غزنی موقعیت دارند و حدود ۴۰ کیلومتر از یک‌دیگر فاصله دارند. باشندگان این دو روستا پیش از آغاز منازعه روابط دوستانه داشتند؛ اما درگیری‌های یک دهه‌ی گذشته این روابط را به دشمنی تبدیل کرد.
