همزمان با نگرانی برنامهی جهانی غذا و دفتر همآهنگکنندهی کمکهای انساندوستانهی سازمان ملل (اوچا) از افزایش آمار زنان و کودکان مبتلا به سوءتغذیه در افغانستان، شماری از خانوادهها در منطقههای دورافتادهی این کشور، میگویند که خشکسالیها وضعیت زندگی را دشوار کرده و دسترسی شان به مواد غذایی محدود شده است.
فیروزه، یکی از باشندگان غور، میگوید که ناداری سبب شده، او و فرزندانش به سوءتغذیه دچار شوند و به دلیل تغذیهی ناکافی، شیر کافی برای نوزداش ندارد. «خودم و هم کودکانم مریض استیم. کودکانم و خودم سوءتغذیه استیم. اقتصاد ضعیف است و کار نیست. مردهای ما خانهنشین است. امسال هم خشکسالی و گرسنگی است.»
شازیه، باشندهی ولسوالی الینگار ننگرهار که کودک شیرخوارش به سوءتغذیه مبتلا است، میگوید که همسرش بیکار است و توانایی تأمین نیازهای خوراکی خانواده را ندارد؛ وضعیتی که روی امنیت غذایی این خانواده اثر منفی گذاشته است. «فرزندم نهماهه است و سوتغذیه دارد. وقتی به شفاخانه میبرم یک رقم پاکتهای شیر است برایش میدهند. شوهرم هم بیکار است. کار بار نیست. با وضعیت بد اقتصادی روبهرو استیم. وقتی خودم تغذیه درست نداشتم باشم چگونه به طفل شیر بدهم؟»
به تازگی برنامهی جهانی غذا، هشدار داده که در سال روان میلادی، پنج میلیون زن و کودک در افغانستان دچار سوءتغذیه شدید خواهند شد و اگر این کودکان درمان نشوند، ممکن است جان خود را از دست بدهند.
جان ایلیف، رییس بخش افغانستان برنامهی جهانی غذا، در گفتوگو با خبرگزاری فرانسه، گفته که افغانستان در ۲۰۲۵ شاهد شدیدترین افزایش شمار کودکان مبتلا به سوءتغذیه بود و اکنون نیز، نزدیک به چهار میلیون کودک در این کشور نیازمند خدمات درمانی مرتبط به سوتغذیه استند.
برنامهی جهانی غذا در حالی از افزایش شمار کودکان مبتلا به سوءتغذیه نگرانی دارد که کمکهای جهانی نیز، پیوسته در حال کاهش است.
به گفتهی جان ایلیف، کمکهای مالی به بخش افغانستان برنامه جهانی غذا که در ۲۰۲۴ حدود ۶۰۰ میلیون دالر بود، در سال گذشته میلادی، به نصف کاهش یافت.
با این حال، شرافتزمان امرخیل، سخنگوی وزارت صحت عامه، با رد آمار ارائهشده از سوی برنامهی جهانی غذا در مورد کودکان و زنان مبتلا به سوءتغذیه، میگوید که در پایان ۲۰۲۵ کموبیش سه میلیون کودک و زن شیرده در افغانستان به سوءتغذیه مبتلا بوده اند.
امیرخیل گفته است: «در پایان ۲۰۲۵ آمار ما نشان میدهد که در سراسر افغانستان شمار زنان شیرده و کودکان که به سوتغذیه دچار استند به سه میلیون میرسد. برنامههای عمومی ما این است که بتوانیم در افغانستان فابریکهی تولیدی داشته باشیم. اکنون با همکاری سازمانهای جهانی خدمات دوامدار درمانی داریم. بعضی ادارهها که آمار تخمینی میدهند این بر اساس سروی نیست بر بنیاد معیارهای آنهاست.»
در همین حال، عبدالظهور مدبر، آگاه مسائل اقتصادی، میگوید که برای بهبود وضعیت اقتصادی افغانستان و تسریع کمکهای خارجی، امارت اسلامی باید برنامههای کوتاهمدت و درازمدتی را روی دست بگیرد. «دو راه حل برای این وضعیت داریم؛ یکی به شکل عاجل و کوتاهمدت است و دیگر برنامههای درازمدت. به شکل عاجل به خاطر تسهیل و تسریح روند کمکهای خارجی، تلاش کنیم موسسهها و نهادهای کمکرسان قانع کنیم که روند کمکرسانی به افغانستان را افزایش دهد. اما در درازمدت باید ظرفیتهای داخلی را افزایش و بهبود دهیم.»
روز گذشته اندریکا راتواته، همآهنگکنندهی کمکهای انساندوستانه ملل متحد در افغانستان، گفته که به دلیل کاهش بودجههای بشری، ۴۰۰ مرکز درمانی در افغانستان بسته شده که روی زندگی سه میلیون شهروند که از خدمات آن بهره میبردند، سایه انداخته و هیمن گونه ۳۰۰ مرکز درمان سوءتغذیه در سراسر افغانستان بسته شده که در نتیجه ۸۰ هزار کودک، زن شیرده و دیگران که به این مرکزها وابسته بودند، مـتأثر شده اند.
