کارگران روزمزد چشم‌انتظار کار؛ زمستان فشار معیشتی را دو برابر کرده است

هم‌زمان با نخستین بارش برف در کابل، شماری از کارگران روزمزد از کاهش فرصت‌های کاری ابراز نگرانی می‌کنند. آن‌ها می‌گویند که سردی هوا باعث توقف یا کاهش کارهای ساختمانی شده و این وضعیت تأمین نیازهای روزمره‎‌ را برای آن‌ها دشوارتر کرده است.

محمدمبین، ۵۰ساله، سرپرست خانواده‌ی نه نفره، می‌گوید که پس از سردشدن هوا، تنها یک روز برای رنگ‌مالی به کار رفته است. او می‌افزاید که به دلیل بی‌کاری توان تأمین نیازهای خوراکی و غیرخوراکی خانواده‌اش را ندارد. «در طول یک ماه یک روز کار برای ما موثر شد. کار باشد یا نه، باید برای تهیه‌ی نفقه‌ی خانواده باید از خانه بیرون شوم. درآمدی ندارم و نان‌آور خانواده ۹نفری استم. گاهی پیش دوستان گردن خم کرده و چند روپیه قرض می‌کنم تا کاری پیدا کرده و قرض شان پس بدهم.»

غلام‌ایشان، کارگر روزمزد دیگری، هر‌روزه تلاش دارد که با حفرکردن چاه، لقمه نانی برای خانواده‌اش فراهم کند. او در چهارراه حاجی یعقوب شهرنو کابل، نشسته و می‌گوید که بیش‌تر روزها ناامید به خانه بازمی‌گردد و به ندرت در هفته کار پیدا می‌کند.  «هیچ کار نیست، حال هم که برف‌باری است، هیچ کاری نیست، فقط به امید خداوند می‌آیم که کاری پیدا شود؛ وضعیت کار کاملا صفر است. همین‌قدر می‌کنم که زنده بمانیم در دو هفته اگر دو روز کار پیدا کنم.»

هم‌چنان، محمدصادق ۵۵ ساله، که بیش از ۲۰ سال در بخش ساخت‌وساز کار کرده است، می‌گوید این شغل با سردشدن هوا متوقف و بی‌کار می‌شود. به گفته او، بارش برف چالش‌های اقتصادی‌اش را دو برابر کرده است. «کار نیست. در ماه یک‌بار هم به کار نمی‌رویم، کرایه‌ی خانه یک سال‌ مانده است. خواست ما از دولت این است که شغلی به مردم پیدا کند که مصروف شوند و چند لقمه روزی حلال به خانه خود ببرند.»

در همین حال شماری از آگاهان اقتصادی نیز، نبود کار و کاهش درآمد کارگران روزمزد به‌ ویژه در زمستان را یکی از عامل‌های اصلی گسترش فقر عنوان می‌کنند.

عبدالوافع نایب‌زی، آگاه اقتصادی می‌گوید: «ناتوانی کارگران روزمزد در یافتن کار در سرمای زمستان در افغانستان، باعث قطع یا کاهش شدید درآمد خانواده می‌شود و این کاهش درآمد مستقیما به افزایش فقر می‌‌انجامده. چون همین خانواده‌ها که درآمد کم دارند و پس‌انداز ندارند در نتیجه توان تأمین غذای شان کم شده و ناامنی غذایی تشدید می‌شود. این وضعیت چرخه‌ی فقر را عمیق‌تر می‌کند و آسیب پذیری خانواده‌ها را افزایش می‌دهد.»

شماری از باشندگان کشور در حالی از فقر و نبود کار شکایت دارند که دفتر هم‌آهنگ‌کننده کمک‌های انسان‌دوستانه سازمان ملل متحد (اوچا) اعلام کرده که در ۲۰۲۶ میلادی، ۲۱ میلیون و ۹۰۰ هزار شهروند افغانستان به کمک‌های انسانی نیاز خواهند داشت.