میان بیداری و خواب، زمانی که افکار بیوقفه از ذهنش عبور میکرد، تنها یک آرزو در دلش زنده بود: دیدار دوباره با خانواده و بازگشت سلامتی. اما ناگهان، سکوت سنگین شب با انفجاری مهیب درهم شکست؛ صدایی که در یک لحظه همه چیز را به خاک و خون کشید.
رحمت سعید، ۳۷ساله از کابل، که از ده ماه پیش برای ترک اعتیاد در شفاخانهی «امید» بستری بود، میگوید در حمله دوشنبهشب پاکستان، دوستانش مقابل چشمانش در آتش سوختند.
او میگوید: «صدای بسیار شدیدی شنیدیم. در سالن اول حدود ۲۵۰ نفر بودیم. در یک لحظه همه دوستانم از بین رفتند و فقط من زنده ماندم. موج انفجار مرا تا حدود صد متر پرتاب کرد و پایم زخمی شد.»
رحمت میافزاید که این حمله، زخمی عمیق بر روانش گذاشته است؛ زخمی که تصویرهای دوستانش را لحظهای از ذهنش دور نمیکند. «دروازه بزرگی به کمرم خورد و فرار کردم. سالن کاملاً سوخت. وقتی میخوابم، چهره دوستانم پیش چشمم میآید.»
بهلول، ۴۰ساله از پنجشیر که چهار ماه در این مرکز تحت درمان بود، نیز صحنه را چنین روایت میکند: «از سالن اول آتش بلند شد. خودم را به زمین انداختم که بم دیگری در پشت سر ما اصابت کرد. مردم زیادی سوختند. آتش از اتاقها زبانه میکشید. همهجا شعله بود. ما عمری در درد و رنج بزرگ شدهایم.»
ولی ۳۵ساله از کندز، که در این حمله زخمی شده، میگوید وحشت این حمله خواب را از چشمانش ربوده است و نمیتواند صحنهی سوختن شفاخانه و دوستانش را فراموش کند. «بسیاری از دوستان ما کشته شدند و بسیاری زخمی. کمپ با خون و خاک یکسان شد. از همان شب تا حالا تصویر کشتهشدهها از ذهنم بیرون نمیرود.»
در ادامه تنشها میان افغانستان و پاکستان، دوشنبهشب یک حمله هوایی از سوی پاکستان، شفاخانهی ترک اعتیاد در کابل را هدف قرار داد؛ حملهای که در پی آن ۴۰۸ تن «شهید» و بیش از ۲۵۰ تن دیگر زخمی شدند. این رویداد دهها خانواده را در سوگ نشاند و بسیاری دیگر را در انتظار بهبود عزیزان شان نگه داشته است.
نیلوفر ۳۸ساله، که پسرش در این حمله زخمی شده، میگوید وضعیت فرزندش وخیم است. «در کُما است. نانوایی میکنم، حتا کرایه رفتوآمد هم ندارم. چیزی برای خوردن نداریم. وقتی به کمپ رفتم، همه جا پر از خون بود. نمیدانم چه بگویم.»
شفیقالله که کاکایش را در این حمله از دست داده، در حالی که جسد او را منتقل میکند، با اندوه میگوید: «کاکایم در بمباران شفاخانه جان داد. خدا بیامرزدش. حالا او را به کاپیسا میبریم. نمیدانم این غم را چه گونه تحمل کنم.»
این حمله با واکنشهای گستردهای روبهرو شده است. شماری از کشورها و نهادهای بینالمللی آن را محکوم کرده و خواستار انجام بررسیهای مستقل، بیطرفانه و پاسخگو قراردادن عاملان این رویداد شده اند.
