غزنی، از جمله ولایتهایی است که بیشتر باشندگان آن به کشاورزی و دامداری سرگرم اند و هزینههای زندگی شان بیشتر از این راه تأمین میشود. گسترش بیماریهای حیوانی و سرایت آن به دامها در این ولایت، گاه دامداران را با چالشهای جدی روبهرو میکند؛ چالشهایی که در صورت رسیدگینشدن به موقع، میتواند زیانهای جبرانناپذیر اقتصادی به همراه داشته باشد.
شماری از دامپروران در ولسوالیهای دوردست پنجشیر، میگویند که استفاده از روشهای سنتی برای بارورکردن دامها سبب شده است که دامهای آنان نسل و فرآوردههای شیری کمتری داشته باشند. آنان، میافزایند که با روشهای معیاری دامپروری از جمله القاع مصنوعی و مزیتهای استفاده از آن آشنایی ندارند.
شماری از دامداران در میدانوردک، میگویند که برای محافظت و پیشگیری از مبتلاشدن دامهای شان به بیماری در زمستان، به برنامههای آگاهیدهی نیاز دارند. سخیجان، باشندهی میدانوردک، میگوید که در هر زمستان به گاوهایش غذاهای ویتامیندار میدهد تا آنها به سوءتغذیه مبتلا نشوند. به گفتهی او، باید در زمستان به گاوها خوراکی مانند رشقه، شبدر خشک، جواری خردشده و کنجاره داده شود.
