سارا، میگوید که عطش اطلاعرسانی را هنوز با خود دارد، اما زندگی او را به مسیری کشانده که در آن دستانش جای نوشتن خبر و گزارش، باید شمع بسازد. «نسبت به علاقهای که به کار خبرنگاری داشتم، وارد این دنیا شدم؛ درآمدم از راه کار خبرنگاری بود، بعدا نسبت به مشکلات نشد که ادامه بدهم.»
شماری از خبرنگاران در افغانستان، میگویند که به دلیل وضع محدودیتها، نبود مصونیت شغلی، دسترسینداشتن به اطلاعات و اندکبودن حقوق شان، کار خبرنگاری را ترک کرده و به فعالیتهای دیگر رو آورده اند.
عبدالسلام حنفی، معاون اداری ریاستالوزرا، در مراسم پایانی روند حسابدهی دولت به ملت، گفته که امارت اسلامی به آزادی بیان متعهد است.
زندگی، همواره دشواریها و جهانی از فرصتها را در برابر آدمی قرار میدهد و به ما میگذارد که در میان انبوهی از انتخابها، راه مان را پیدا کنیم و به پیش بخزیم؛ خزیدنهایی که گاهی با خارهای زیادی روبهرو میشود و در نیمهراه از ادامه وامیدارد مان؛ اما هستند کسانی که این خارهای ضمخت را نادیده گرفته و از هر زخمی که میخورند، گلی میرویانند. یکی از این افراد، مهناز -نام مستعار- است؛ دختری که باید برای درآوردن نان و نمکی برای گذران شبوروز خانواده، دستی روی دست پدرش باشد و نگذارد که جنسیتش، حس کمداشتن را به او تحمیل کند
حدود شش سال پیش به رسانه راه یافت و تمام این سالها را با اطلاعدهی و نشروپخش برنامهها گذراند. شاداب ژکفر نام جوانیست که در ولایت بلخ زندهگی میکند. شاداب ژکفر پس از تصرف کشور بهدست طالبان و پس از آنکه رسانهها در ولایت بلخ کاسته شد و نشرات خود را متوقف کردند، به فروش مواد غذایی روی یک کراچی رو آورده است.
