شماری از خانوادههایی که به تازگی از پاکستان به پکتیا بازگشته، میگویند که نداشتن سرپناه، بیکاری و محدودیت دسترسی به امکانات اولیه، پیشبرد زندگی روزمره را برای آنها دشوار کرده است.
این خانوادهها، میگویند که به دلیل نداشتن خانهی شخصی، بلندبودن کرایه خانه و هزینههای زندگی، با مشکلهای دستوپاگیری روبهرو استند.
آنها، تأکید میکنند که در میان بازگشتکنندگان، جوانان مسلکی و حرفهای زیادی حضور دارند که نیاز است حکومت در بخشهای مربوط، برای شان فرصتهای کاری را فراهم کند.
عیداکبر ۳۵ساله که یکونیم ماه پیش به افغانستان بازگشته و اکنون در منطقهی ابراهیمخیل در شهر گردیز، مرکز پکتیا زندگی میکند، میگوید که هنگام بازگشت اجباری از پاکستان، بخش زیادی از داراییهایش در آن جا مانده و تقریباً با دست خالی به افغانستان بازگشته؛ وضعیتی که دوام زندگی را برایش دشوار کرده است.
عیداکبر، از حکومت و نهادهای کمکرسان میخواهد که در زمینهی ایجاد فرصتهای کاری با بازگشتکنندگان همکاری کنند تا آنها بتوانند نیازهای خانوادههای شان را تأمین کنند.
بشیرخان، که نزدیک به نُه ماه پیش از پنجاب پاکستان به افغانستان بازگشته و اکنون در منطقهی بنوزیوی مرکز گردیز در خانهای کرایی زندگی میکند نیز، میگوید که سرپناه شخصی ندارد. به گفتهی او، خانهای که در آن زندگی میکند آب آشامیدنی سالم ندارد و اتاقهای آن برای سکونت مناسب نیست.
او می افزاید که افزون بر فراهمسازی سرپناه و شغل برای بازگشتکنندگان، در بازسازی زمینهای کشاورزی نیز بایستی با آنها همکاری شود. «مشکلات آب و اتاقها زیاد است، همه چیز مشکل است. زمینهای ما هم بایر مانده، ما وسایل و امکانات نداریم. اگر وسایل ساخت خانه را میداشتیم، تا امروز در خانههای مردم نمیماندیم. تقریباً ۴۵ سال در پاکستان زندگی کردیم، حالا که برگشتهایم با هر نوع مشکل روبهرو استیم.»
ظاهرشاه، یکی دیگر از بازگشتکنندگان در پکتیا، میگوید که به دلیل بلندبودن کرایه خانهها، نمیتواند هم کرایه بپردازد و هم دیگر نیازهای خانوادهاش را تأمین کند.
در همین حال، مسئولان ریاست امور مهاجران و بازگشتکنندگان پکتیا، میگویند که از آغاز ۱۴۰۴ خورشیدی تا اکنون، سه هزار و ۱۵۰ خانواده به این ولایت بازگشته که بیشتر آنها سرپناه ندارند.
حبیبالله شهیدزاده، رییس این اداره، میگوید که کمیتههای ویژهای برای ساخت سرپناه و فراهمسازی زمینهی کار و سایر امکانات برای بازگشتکنندگان ایجاد شده و به نیازهای بازگشت کنندگان رسیدگی خواهد شد.
برای فراهمسازی سرپناه دایمی برای خانوادههای بازگشتکننده، نزدیک به هفت ماه پیش کار ساخت یک شهرک در منطقه رباط از مربوطات مرکز شهر گردیز، بر زمینی به مساحت دو هزار جریب زمین آغاز شده است، اما تا اکنون زمینها به خانوادههای بازگشته توزیع نشده است.
