شماری از بیمارداران در کابل، میگویند که کمبود امکانات درمانی در شفاخانهی استقلال، دسترسی آنها به خدمات بهداشتی مورد نیاز و باکیفیت را هنگام مراجعهی شبانه با اختلال روبهرو کرده است.
روینا، باشندهی کابل، میگوید که چند ماه پیش برای زایمان خواهرش شبهنگام به شفاخانهی استقلال مراجعه کرده و این شفاخانه بیمارش را نپذیرفته است. او میافزاید: «یک شب ۱۱:۰۰ شب خواهرم را درد زایمان گرفت؛ به شفاخانهی استقلال بردیم و تا آن جا وضیعتش خراب شد؛ داکتران گفتند که بستر خالی نداریم؛ زیاد عذر کردیم؛ اما داکتر بدرفتاری کرد و گفت به ما مربوط نمیشود.»
ولید، دیگر باشندهی کابل، میگوید که نبود پزشک در شفاخانهی استقلال سبب شده که پدر بیمارش را به مرکز درمانی دیگر انتقال دهد. «ساعت ۱:۰۰ بود که پدرم ناگهان درد شدید سینه گرفت؛ عاجل به شفاخانه بردیم؛ وقتی رسیدیم، گفتند داکتر نیست؛ هر قدر گفتیم شاید حملهی قلبی باشد، توجه نکردند و گفتند صبر کنید؛ آخر جای دیگر بردیم.»
ناجیه، باشندهی کابل که خواهرش دچار آپاندیسیت شده، میگوید: «۸:۳۰ شب بود؛ خواهرم آپاندیسیت شده بود؛ به شفاخانه بردیم؛ اما از همان دروازهی بخش پیش نماندند و گفتند که شفاخانهی دیگر ببرید؛ گفتیم عاجل است؛ توجه و حتا یک معاینهی ساده نکردند.»
در سوی دیگر، جاوید یوسف، سرطبیب شفاخانهی استقلال، میگوید که افزایش بیماران و کمبود بستر، روند رسیدگی به بیماران در این شفاخانه را با دشواری روبهرو کرده است. او میافزاید: «در قسمت این که بستر خالی نباشد، مراقبت مریض یا همان اتاق اختصاص شده نباشد، باز این نزاکتهای خوده دارد؛ هر قدر تأخیر شود، به نقص مریض است.»
با این همه، شرافتزمان امرخیل، سخنگوی وزارت صحت عامه، میگوید که برای بهبود خدمات درمانی در شب تلاش میشود. به گفتهی امرخیل، «در بعضی مناطق به دلیل حجم بیشتر بیماران سکتگی وارد میشود؛ تا حد زیاد تلاش ما این ست که در ۲۴ساعت در ولایتهای مختلف مراکز درمانی خدمات ارائه کنند»
محدودیت دسترسی به خدمات درمانی از چالشهای در برابر سلامت شهروندان است و وزارت صحت عامهی امارت اسلامی، بارها تأکید کرده که به حل مشکلات در برابر سکتور صحت افغانستان متعهد است.
فدامحمد پیکان، معین پیشین عرضهی خدمات صحی وزارت صحت عامه، میگوید کار روی افزایش کیفیت در شفاخانهها و ارتقای ظرفیت کارمندان، میتواند به چالشها در برابر نظام بهداشت افغانستان پایان دهد. «کیفیت شفاخانهها بهتر شود تا این که بار مریضها را از سر شفاخانهها کم کند؛ سیستم رضایتی خوب شود؛ مهمر از همه کارمندان صحی تربیه شود.»
در کنار محدودیت در دریافت خدمات بهداشتی در شب، شماری از شهروندان به ویژه در بخشهای دوردست در روز نیز به مرکزهای درمانی در مناطق شان دسترسی ندارد. بر بنیاد آمار ارائهشده از سوی صندق پشتیبانی از کودکان سازمان ملل متحد (یونیسف)، نُه میلیون و ۵۰۰ هزار تن در افغانستان در مکانهایی زندگی میکنند که به خدمات درمانی دسترسی ندارند.






