گرسنگی و کاهش کمک‌ها؛ امارت اسلامی خواستار هم‌کاری جهان شد

هم‌زمان با نگرانی شماری از سازمان‌های بین‌المللی از بحران انسانی و کاهش کمک‎‌های انسان‌دوستانه به افغانستان در ۲۰۲۶ میلادی، ذبیح‌الله مجاهد، سخن‌گوی امارت اسلامی، می‌گوید که حکومت برنامه‌هایی برای بهبود وضعیت معیشتی شهروندان افغانستان روی دست دارد؛ با آن‌هم جامعه‌ی جهانی باید در این راستا هم‌کاری کند.

ذبیح‌الله مجاهد، سخن‌گوی امارت اسلامی، می‌گوید که ایجاد کارخانه‌ها، مکانیزه‌سازی کشاورزی، مدیریت منبع‌های آب و افزایش تولیدات داخلی از مهم‌ترین برنامه‌های حکومت برای رشد اقتصادی افغانستان است.

مجاهد، در گفت‌وگو با سلام‌وطندار می‌گوید که جهان نیز، باید برای بهبود وضعیت اقتصادی افغانستان، با امارت اسلامی تعامل خوب اقتصادی، دیپلماتیک و بازرگانی داشته باشد. «از دوبُعد [جهان] می‌تواند هم‌کاری کند؛ تولید برق که هم برای احیای زمین و بهترشدن کشاورزی کمک‌کننده است و تلاش‌های ما هم در این راستا جریان دارد. از کشورها می‌خواهیم که تعاملات خوبی دیپلماتیک، تجارتی و اقتصادی داشته باشند که راه اساسی بیرون‌رفت از مشکلات است.»

این درخواست در حالی مطرح می‌شود که شماری از نهادهای سازمان ملل متحد و دیگر نهادهای امدادی هشدار داده که افغانستان در سال روان میلادی با بحران‌های چندگانه روبه‌رو است.

برنامه‌ی جهانی غذا، به تازگی گزارش داده که که ۱۷ میلیون تن در افغانستان با ناامنی غذایی روبه‌رو است و این نهاد نیز، برای امدادرسانی به زنان و کودکان دچار سوءتغذیه و دست‌رسی به مرکزهای درمانی کم‌بود بودجه دارد.

یونیسف نیز، در گزارش سالانه خود از کم‌بود بودجه برای ارائه‌ی خدمات بهداشتی به ۱۲ میلیون تن هشدار داده و گفته که به ۹۵۰ میلیون دالر نیاز دارد.

سیما، باشنده‌ی غور، می‌گوید که به دلیل مشکل‌های اقتصادی و نبود مرکزهای صحی، برای درمان نزد پزشک رفته نمی‌تواند. «ما به مراکز درمانی دست‌رسی نداریم. خانه ما از مرکزهای درمانی دور است و اگر مریض عاجل داشته باشیم برای ما سخت است. وسایط نقلیه هم نداریم و اقتصاد ما هم خوب نیست.»

بر بنیاد داده‌های سازمان ملل متحد، ۳.۵ میلیون کودک زیر پنج سال در افغانستان در معرض سوءتغذیه شدید قرار دارند و ۱.۲ میلیون زن باردار و شیرده با کم‌بود شدید مواد غذایی روبه‌رو استند.

مصور ۱۲ساله، باشنده‌ی کابل، که در سطح شهر پلاستیک می‌فروشد، می‌گوید که برای کمک به خانواده‌اش ناچار به کار در جاده‌ها شده است. «ما به غذای درست دست‌رسی نداریم، خودم نان‌آور خانواده‌ استم. وقتی مکتب هم می‌روم، گاهی نان برای خوردن نداریم و اگر هم باشد فقط نان و چای است. پس از رخصتی مکتب می‌روم سر کار تا بتوانم به خانواده نان حلال پیدا کنم.»

سازمان بین‌المللی مهاجرت و کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان نیز، گزارش داده‌ که در ۲۰۲۵ بیش از دو میلیون ۸۰۰ هزار تن از ایران و پاکستان به افغانستان بازگشته؛ وضعیتی که فشار فزاینده بر زیرساخت‌ها و اقتصاد این کشور وارد کرده است.

نقیب ۲۸ساله، باشنده‌ی پروان، که چهار ماه پیش از ایران اخراج شده، می‌گوید که اکنون در وضعیت دشوار اقتصادی قرار دارد. «با خانواده‌ اخراج شدیم. مهاجرت کردیم که زندگی ما تغییر کند، رفاه بیش‌تر داشته باشیم؛ ولی متاسفانه که برعکس شد. تمام دارایی‌های ما در ایران جا مان.د یک مقدار پول نقد و اندکی کمک دریافت کردیم؛ اما یک زندگی بخورونمیر داریم.»

لیلا، باشنده‌ی غور، که صفاکاری می‌کند، می‌گوید درآمدش اندک است و توان تأمین همه‌ی نیازهای خانواده‌اش را ندارد. به گفته‌ی او در کنار فرصت‌های کاری، کمک‌های انسان‌دوستانه نیز، کاهش یافته است. «ما هیچ چیز نداریم، موسسه‌ها هم به پولدارها کمک می‌کند. به خانواده‌های غریب کمک نمی‌کند. نان‌آور ندارم بچه‌ام معتاد است. در خانه‌ها کار می‌کنم و دست‌مزدم بسنده مصرف ما نیست. دختر ۱۰ساله دارم که می‌خواهم بفروشمش.»

در کنار افزایش فقر و کاهش کمک‌های انسان‌دوستانه، تغییرهای آب‌وهوایی نیز، زندگی شهروندان افغانستان را متأثر کرده است. بر بنیاد داده‌ها، ۸۰ درصد جمعیت افغانستان به کشاورزی و دام‌داری مصروف اند که خشک‌سالی‌ها و کم‌آبی معیشت ‌شان را متأثر کرده است.

سازمان خوراک و کشاورزی ملل متحد نیز، به تازگی هشدار داده که ۱۷.۴ میلیون تن در افغانستان با ناامنی غذایی روبه‌رو استند.

قدرت‌الله، کشاورز و باشنده پروان، می‌گوید که خشک‌سالی‌ها میزان محصولاتش را کاهش داده است. «تغییرهای آب‌وهوای باعث شد که حاصلات کم‌تر داشته باشیم. ما سال‌های قبل دو فصل کشت می‌کردیم حالا یک فصل کشت می‌کنیم. سطح آب پایین رفته و در خزان آب نداریم، ما فقط نصف محصول خود را برداشت می‌کنیم.»

بر بنیاد گزارش دفتر هم‌آهنگ‌کننده کمک‌های انسان‌دوستانه‌ی سازمان ملل متحد (اوچا)، در ۲۰۲۶ نزدیک به ۲۲ میلیون تن در افغانستان به کمک‌های انسان‌دوستانه نیاز دارند که برای امدادرسانی به این نیازمندان به یک میلیارد و ۷۴۰ میلیون دالر نیاز است.