پشت میز نشسته و چهرهاش در نور آرامی که از صفحهی کمپیوتر میتابد، روشن شده؛ سکوت اتاق با صدای کلیکهای موز و حرکت انگشتانش روی کیبورد میشکند؛ او، مشغول کار روی یک طرح گرافیکی است.
در روزگاری که شمار زیادی از دختران نتوانستند از محدودیتها بیرون زده و فرصتی برای حضور شان رقم بزنند، او، توانست پس از پایان دورهی دانشآموزی راهی برای خودسازی بگشاید. ناز رحیمی از کاپیسا که پس از پایان دورهی دانشآموزی به دلیل محدودیتهای موجود نتوانست به دانشگاه برود، با دنبالکردن برنامههای آموزشی آنلاین در حوزهی گرافیک، شغلی برای خودش ایجاد کرده است.
ناز رحیمی، سه سال پیش با استفاده از برنامههای آموزشی آنلاین و منابع رایگان، یادگیری گرافیکدیزایین را آغاز کرد. میگوید که شبها پشت کمپیوتر مینشست، برنامههای آموزشی را دنبال کرده و با خود تمرین میکرد و تکرار این روند، سبب شد که در این حوزه مهارت عملی بیابد. «از سال ۲۰۲۱ در بخش گرافیک شروع کردم و تا ۲۰۲۳ درسهای خود را ادامه دادم. در یوتیوب آموزشهایش را میدیدم و شبها همراه خود تمرین میکردم تا زودتر یاد بگیرم.»
با یادگیری خودآموز کار با نرمافزارهایی مانند فتوشاپ، ایلاستریتور و افتر افکت، ناز رحیمی توانست مهارتهای فنی در طراحی گرافیکی به دست بیاورد. او، اکنون به صورت حرفهای در زمینه طراحی لوگو و هویت بصری برای محصولات، شفاخانهها و رستورانتها فعالیت میکند. «پروژههای مختلف را کار کردیم، بخشی از رستورانتهای مختلف در کابل، همچنان بعضی شفاخانه و مکتبهایی که در کابل استند.»
ناز رحیمی، از کار در طراحی گرافیکی، درآمدی نیز به خودش ایجاد کرده که نه تنها بخشی از نیازهای خانوادهاش را فراهم میکند، بل که به او این امکان را میدهد تا خودکفا باشد و بتواند مستقلتر زندگی کند. میگوید: «درآمد در یک ماه حدود ۳۰ هزار یا ۴۰ هزار میباشد که پایین و بالا هم میشود؛ تعلق به خواست مردم دارد که چه قدر کار تقاضا میکنند.»
ناز رحیمی، حالا میکوشد تا نه تنها برای خود آیندهای روشن بسازد، بل که در صفحه شخصی یوتیوبش برای دیگر دختران و کسانیکه به کار گرافیکی علاقه دارند، آموزش میدهد. میگوید که هیچ گاه اجازه نداده حس محرومیت، رویاهایش را خاموش کند.
ناز رحیمی، با اینکه دشواریهای پس از پایان دوره دانشآموزی رویش سنگینی میکند، بر این باور است که تسلیمنشدن و ادامهدادن در روزهایی که ناامیدی همچنان بر رویاها سایه انداخته است، راه را برای پیشرفت باز میکند. «هرکس ناامید میشود، من هم زمانی شده که ناامید شدیم و تسلیم شده باشم؛ ولی چند روز از کار دور بودیم و با خود فکر کردیم و فهمیدیم که نباید تسلیم شد و باید به آرزوی خود رسید.»
هر روز تمرین و کار روی پروژههای تازهای که میگیرد، بدل به روزمرگی ناز رحیمی شده و امیدوار است که روزی طرحهایش را در سطح شهر ببیند؛ آرزو دارد این مسیر، دریچهای باشد برای دخترانی که ناامید شده اند و به آنها نشان دهد که هنوز میتوانند امیدوار باشند و به مسیر ساختن زندگی بهتر راه بیفتند.
