کنر، از جمله ولایتهایی است که دارای درههای سرسبز و کوههای زیبا است؛ کوههایی که بسیاری از خانوادهها به پرورش دام در آن دل بسته اند. در کنار مردان، شمار بسیاری از زنان در این ولایت، نیز در بخش دامداری فعالیت دارند. آنان با مردان خانواده، پرورش دام، نگهداری مرغها، باغداری و زراعت را پیش میبرند و در تأمین اقتصاد خانوادگی نقش چشمگیری ایفا میکنند.
نفیسه، باشندهی ولسوالی اسمار کنر، با خانوادهاش از راه پرورش مرغها امرار معاش میکند. او میگوید که حدود ۳۰ درصد درآمدهای خانوادهاش از همین فارم کوچک تأمین میشود. او، از درماننشدن به موقع مرغهایش شکایت میکند و میگوید که با کمبود دارو روبهرو است.
نفیسه، میافزاید: «ما در بخش پرورش مرغ فعالیت داریم و نزدیک به ۳۰ درصد درآمد خانواده از همین راه به دست میآید. مشکل اصلی ما این است که مرغها به موقع درمان نمیشوند و به همین دلیل بخشی از آنها را از دست میدهیم. خوشبختانه خانوادهام حامیام است. در این زمینه، مؤسسهی O.R.C.D مقداری دانه و دارو در اختیار ما قرار داده است. اگر حمایتهای تخنیکی و مالی ادامه یابد، میتوانیم فعالیت خود را گسترش دهیم؛ اما در صورت توقف این کمکها، پرورش مرغها با توجه به وضعیت اقتصادی دشوار کنونی، برای ما بسیار سنگین خواهد بود. برنامهی ما این است که در آینده مالداری را توسعه دهیم و از مسئولان میخواهیم در بخش پرورش مرغها حمایت و همکاری لازم را انجام دهند.»
سلاموطندار را در تلگرام دنبال کنید
از سویی هم، زاهده، باشندهی ولسوالی وتهپور کنر، با خانوادهاش به پرورش گاو مشغول است. او، به سلاموطندار میگوید که ۶۰ درصد نیازهای خانواده را از همین طریق تأمین میکند؛ اما از مسئولان میخواهد در بخش ایجاد سرپناه مناسب برای نگهداری گاوها همکاری کنند.
زاهده، میافزاید: «ما در بخش پرورش گاو فعالیت داریم و خوشبختانه ۶۰ درصد درآمد خانواده از همین راه تأمین میشود. مشکل اصلی ما نبود سرپناه مناسب برای گاوها است. در تابستان چندان مشکلی نداریم؛ اما در زمستان به دلیل سرما و بارندگی با دشواریهای بسیاری روبهرو میشویم. اعضای خانوادهام از من حمایت کامل میکنند. از آن جا که این کار نیازمند تلاش و زحمت زیادی است، به حمایتهای گستردهتر نیاز داریم. اگر کمکهای لازم صورت گیرد، میتوانیم فعالیت خود را گسترش دهیم. برنامهی من این است که درآمدم را افزایش دهم؛ زیرا هزینههای زندگی روزبهروز بیشتر میشود. از مسئولان میخواهم در بخش مالداری حمایت کنند تا اقتصاد ما تقویت و مستقل شود.»
خالده، باشندهی ولسوالی نرنگ کنر، مالک یک فارم خانوادگی پرورش مرغ است. او ضمن ابراز رضایت از فعالیت خود، بزرگترین مشکلش را کمبود فضای مناسب و باز میداند؛ مسئلهای که سبب میشود مرغهایش در هوای گرم بیمار شوند یا از بین بروند.
خالده، میگوید: «مشکل اصلی ما نداشتن فضای کافی و آزاد برای پرورش مرغها است. به همین دلیل، گرمای شدید سبب بیماری یا مرگ بسیاری از مرغها میشود. اعضای خانوادهام به طور کامل از من حمایت میکنند. حمایتهای تخنیکی و مالی میتواند سبب پیشرفت چشمگیر کار ما شود. مالداری برای ما یک حرفهی سودمند است و ما برنامه داریم که این فعالیت را در آینده گسترش دهیم. از مسئولان میخواهیم در این بخش کمکهای مالی و حمایتی بیشتری انجام دهند تا وضعیت اقتصادی ما بهبود یابد.»
در همین حال، سیدحفیظالله سادات، مشاور تخنیکی ریاست زراعت، آبیاری و مالداری کنر، میگوید که زنان میتوانند از طریق فعالیت در بخش مالداری، اقتصاد خانوادههای خود را تقویت کنند. او، میافزاید که حدود ۴۰ درصد زنان در این ولایت در حوزههای زراعت و مالداری فعال هستند و ریاست زراعت کنر آمادهی ارائهی مشاورههای فنی و حمایتهای لازم به این زنان است.
سیدحفیظالله سادات، تأکید میکند: «ما یک برنامهی یکساله برای حمایت از زنان تهیه کردهایم که آن را با وزارت و دیگر حامیان مالی شریک میسازیم و بودجهای دریافت میکنیم تا در بخشهایی مانند باغچهداری، گاوداری، ساخت خانههای سبز، پرورش قارچ و دیگر فعالیتهای مرتبط با زراعت هزینه شود. یکی از مشکلات اصلی زنان، بیسوادی و همچنین مسئلهی مالکیت است که سبب میشود بیشتر کارها توسط مردان انجام شود و زنان سهم و اختیار کمتری داشته باشند. هر ساله برای حدود ۴۰ درصد از این زنان فرصتهای شغلی فراهم میکنیم و با همکاری استادان زن، آموزشهایی را برای آنان ترتیب میدهیم تا بیاموزند چه گونه محصولات خود را به بازار عرضه کنند، بازار خود را حفظ کنند و فعالیتهای مالداری را توسعه دهند. در آینده نیز برنامههای گستردهای برای ارتقای ظرفیت زنان در نظر داریم.»
سلاموطندار را در اکس دنبال کنید
شاهدالله، استاد دانشگاه، نیز تأکید میکند که باید در زمینهی ارتقای ظرفیت زنان به ویژه در پرورش مرغها، استفاده از ماشینهای تخمگذار و پرورش گاوها، اقدامات جدی صورت گیرد. او، میگوید که با کمی توجه و پشتیبانی میتوان تأثیر مثبتی بر زندگی اقتصادی زنان گذاشت.
او، میگوید: «در کنر، تسهیلات و فرصتهایی که در ولایتهای درجه اول مانند کابل و ننگرهار فراهم است، وجود ندارد. در آن ولایتها، مؤسسات مختلف در این حوزه فعالیت میکنند، گاو و مرغ در اختیار زنان قرار میدهند و وسایلی برای رفع مشکلات شان فراهم میکنند؛ اما در کنر چنین اقدامات بسیار کمرنگ است. همچنین، به دلیل محدودیتهای فرهنگی و کمتمایلی مردم، بیشتر کارها توسط مردان انجام میشود. با این حال، برخی مؤسسات به زنان در پرورش مرغ، استفاده از ماشینهای تخمگذار و نگهداری گاو کمک کرده و زمینههایی را برای آنان فراهم کرده اند. اگر این فعالیتها افزایش یابد، تأثیر مثبت آن محسوس خواهد بود.»
گفتنی است که اگر برای زنان مصروفیتهای خانگی بیشتر و امکانات لازم فراهم شود، میتواند نقش مهمی در تقویت نظم اقتصادی و خانوادگی روستاها ایفا کند.
