نمایشگاه سهروزهی آثار هنری و نقاشی، امروز (سهشنبه، ۱۱ سنبله)، از سوی ریاست اطلاعاتوفرهنگ غزنی افتتاح شد.
در این نمایشگاه نزدیک به ۳۰ اثر هنری، نقاشی و خطاطی در سبکهای مختلف برای بازدیدکنندگان به نمایش گذاشته شده است.
میگوید که با علاقهی فراوان از صبح تا وقتی روشنی هوا میگذارد، کلمات مقدس و نام سفارشدهندگان را به شیوههای گوناگون، روی برگههای سفید مینویسد. او در بدل این کار، پول اندکی به دست میآورد.
تاجمحمد ایلسیور، هشت سال پیش به دلیل علاقهای که به خوشنویسی داشت به سمت این هنر کشیده شد. «خوشینویسی را در ابتدا از نزد استاد عبدالعزیز روفی، یاد گرفتم و پس از این که از فاریاب به هرات آمدم، نزد استاد عبدالحکیم کریمزاده یاد گرفتم و اکنون که کارم در مرحلهی نهایی رسیده، در نزد استاد عبدالجلیل توانا تابلوسازی و خوشنویسی میکنم.»
مسوولان شهرداری مزارشریف، میگویند که کار بازسازی و تزیین کتیبهی امیر علیشیر نوایی، شاعر و اندیشمند برجستهی دورهی تیموریان، با طرحی تازه و پشتیبانی مالی شماری از ساکنان بلخ آغاز شده است.
عبدالرحمان همت، شهردار مزارشریف، امروز (پنجشنبه، ۳۰ اسد)، در مراسم آغاز این پروژه گفت که کار ساخت یادبود امیر علیشیر نوایی، در ناحیهی سوم شهر مزارشریف شامل «کتیبه، منار یادبود، فضای سبز و کتارهها» است و با هزینهی حدود یکونیم میلیون افغانی در یک ماه تکمیل خواهد شد.
در شهر جلالآباد، مرکز ننگرهار و ولسوالیهای اطراف آن، بیشتر وقتها مشاعرههای فرهنگی برگزار میشود که در آن شمار بسیاری از شاعران و نویسندگان جوان شرکت میکنند. این برنامهها، برای شاعران جوان فرصتی شمرده میشود تا ذوق و استعداد خود را نشان دهند و در عین حال، سخنانی را که بیان آنها به زبان ساده برای شان دشوار است، در قالب شعر به دیگران منتقل کنند.
مسئولان محلی در هرات، میگویند که محمد امیری، کودک نُهسالهای که تا اکنون به مکتب نرفته، با استعداد خارقالعادهاش توانسته هشت زبان خارجی و داخلی را به گونهی خودآموز فرا بگیرد.
زندگی در شهرها در کنار برخی آسانیها، محدودیتها و چالشهایی نیز دارد که فعالیتها و امور روزمرهی شهروندان را کمی دشوار و فشارهای روانی روزانهی آنها را بیشتر میکند. به باور روانشناسان، برای رهایی یا مقابله با این فشارها و خستگیهای ذهنی، نیاز است که خانوادهها برای تفریح وقت بگذارند.
سارا، میگوید که عطش اطلاعرسانی را هنوز با خود دارد، اما زندگی او را به مسیری کشانده که در آن دستانش جای نوشتن خبر و گزارش، باید شمع بسازد. «نسبت به علاقهای که به کار خبرنگاری داشتم، وارد این دنیا شدم؛ درآمدم از راه کار خبرنگاری بود، بعدا نسبت به مشکلات نشد که ادامه بدهم.»
زهرا در دو سال اخیر با بهفروشگذاشتن اثرهایش در فضای مجازی، توانسته مشتریان ویژهی خودش را پیدا کند. میگوید: «از طریق آنلاین سفارش دریافت میکنم؛ خوبی سفارش آنلاین این است که فضای بزرگی برای جذب مشتری وجود دارد و زیاد هزینه نیاز ندارد و بخش زیادی از درآمد برای خود فرد میماند.»
ریاست اطلاعاتوفرهنگ بدخشان جشنواره فرهنگی «سیب رخش» را به هدف ترویج ارزشهای بومی و فرهنگی در ولسوالی بهارک این ولایت برگزار کرد.
این جشنواره شامگاه روز گذشته -چهارشنبه، ۱۵ اسد-، با حضور شاعران، نویسندگان، عالمان دین و کشاورزان برگزار شد.
شرکتکنندگان این رویداد را با شعرخوانی و سخنرانی گرامی داشتند و بر تقویت همدلی و وحدت اجتماعی تأکید کردند.
حیاتالله مهاجر فراهی، معین نشراتی وزارت اطلاعاتوفرهنگ، روز چهارشنبه در مراسم گشایش مرکز کتابفروشی در سینماپامیر شهر کابل، گفت که این مرکز سهولتهای زیادی را برای کتابفروشان و شهروندان در زمینه خریدوفروش کتاب فراهم میکند.
در جوامعی با ساختارهای محافظهکارانه که زنان با محدودیتهای فرهنگی و اجتماعی متعددی روبهرو اند، ایجاد فضاهای خدماتی ویژهی بانوان میتواند گامی مؤثر در مسیر توانمندسازی و حفظ سلامت آنان باشد. یکی از نمونههای موفق در این زمینه، کلینیک دندانپزشکی بانو نصیبه سعادت در بامیان است که با فراهمکردن محیطی کامل زنانه، توانسته اعتماد گستردهی بانوان را جلب کرده و خدمات مؤثری ارائه دهد.
قالینبافی از جمله صنایع دستی ریشهدار در بدخشان به شمار میرود و امروزه نیز خانوادههای زیادی در ولسوالیهای مختلف این ولایت، کم از کم یک دستگاه قالینبافی در خانه دارند.
هارون رحیمی، برگزارکنندهی این نمایشگاه، میگوید که مجموعهای از آثار هنری شامل تابلوهای نقاشی، خوشنویسی، مینیاتوری، تذهیب، نقاشی با خط قلم و طراحی گرافیک به در نمایشگاه به دید گذاشته شده است.
با این که از مزد کارش نمیتواند هزینههای زندگی خانوادهاش را فراهم کند، اما چیزی ته دلش او را به ادامهدادن واداشته و نمیتواند از کارش جدا شده و برای درآوردن پول، به راه دیگری فکر کند. به امید این که صنایع دستی چرمی، روزی جایگاه خودش را در میان مردم بیابد، پشت میز کارش میماند.
در حالی که جوانان در افغانستان از بیکاری بیداد میکنند و شماری برای یافتن کار ناگزیر به مهاجرت میشوند، صنایع بومی و سنتی که میتواند فرصتهای کاری ارزشمندی را در کشور فراهم کند، در آستانهی فراموشی و رکود قرار گرفته است.
