شماری از افراد مبتلا به بیماریهای مزمن میگویند که به دلیل مشکلهای مالی، روند درمان شان با وقفه روبهرو شده و این وضعیت سلامت آنها را متأثر کرده است.
فاطمه محمدی از هرات، میگوید که از نه سال پیش به بیماری اعصاب مبتلاست. پزشکان به او گفته برای پیگیری روند درمان دوباره مراجعه کند، اما به دلیل مشکلهای اقتصادی نتوانسته درمان خود را ادامه دهد. «پزشکان گفتند باید شش تا هفت بار مراجعه کنم، اما به دلیل وضعیت ضعیف اقتصادیام نتوانستم روند درمان را کامل کنم. اگر وضعیت مالیام خوب بود، به مشکل عصبی دچار نمیشدم. انسان وقتی با فقر روبهرو نباشد، در شرایط دشوار هم میتواند درمان خود را ادامه دهد.»
پروین محمدی، ۵۰ساله و باشندهی فراه، که از ۱۲ سال به بیماری دیسک کمر مبتلاست نیز، میگوید که به دلیل مشکلهای مالی نمیتواند روند درمان خود را تکمیل کند. «کمرم خیلی درد میکند و نیاز به عمل جراحی دارد. وقتی پیش پزشک رفتم، گفت باید عمل شوی، اما پول ندارم و کسی هم نیست که کمکم کند. پزشک میگوید که ضعیف و کمخون استم و اگر چیزی داشتم که بخورم، حداقل میتوانستم کمی حرکت کنم.»
شیرین افضلی، دیگر باشندهی فراه که به بیماری دیابت مبتلاست، میگوید که نمیتواند به گونهی منظم نزد پزشک برود و این وضعیت سبب بدترشدن وضعیت صحیاش شده است. «مدتی بود که برای آزمایش خون نرفتم و پرهیز غذایی هم خوب رعایت نمیکردم. وقتی به کابل رفتم، گفتند که قند دوباره بالا رفته است. وقتی کمی پول گیرم بیاید، دارو میخرم، اما وقتی دوباره پول نداشته باشم، اوضاع بدتر میشود.»
در همین حال، متخصصان داخلی عمومی هشدار میدهند که بیماریهای مزمن مانند قلبی، کلیوی و دیابت نیازمند درمان طولانیمدت استند و قطع روند درمان میتواند وضعیت بیمار را وخیمتر کند و حتا سبب مرگ شان شود.
عبیدالله حمیدی، متخصص داخلی عمومی، میگوید: «قطع دارو یا دریافتنکردن نسخهی دوم بیماران میتواند مشکلهای بسیار خطرناک ایجاد کند و گاهی حتا به مرگ منجر شود، به ویژه در افرادی که به بیماریهای قلبی مبتلا اند یا فشار خون دارند، که ممکن است باعث سکتهی مغزی، حملهی قلبی، آریتمی قلبی و مرگ ناگهانی شود. همچنان در بیماران مبتلا به دیابت، قطع درمان میتواند سبب مشکل بینایی شود.»
دفتر همآهنگکنندهی کمکهای انساندوستانهی سازمان ملل (اوچا) در تازهترین گزارش خود اعلام کرده که در ۲۰۲۶، حدود ۱۴.۴ میلیون تن در افغانستان به خدمات صحی نیاز خواهند داشت، اما تنها نیمی از آنها تحت پوشش برنامههای موجود قرار میگیرند.
