از چندی به این سو، تکدیگری کودکان در شهر غزنی به پدیدهای عادی تبدیل شده و همهروزه کودکان زیادی در سطح شهر با درازکردن دست نیاز به دیگران، تلاش میکنند چند افغانی به دست بیاورند.
شماری از باشندگان شهر غزنی، با نگرانی از این وضعیت، خواستار گردآوری کودکان تکدیگر و فراهمسازی فرصتهای آموزشی برای آنها استند.
علیرضا، دکاندار در شهر غزنی، در این باره میگوید: «وقتی که مشتری میآید، میبینی که این کودکان هم به دکان میآیند، گاهی هم سرقت میکنند. از حکومت میخواهیم که این کودکان را جمعآوری و برای شان زمینهی آموزش را فراهم کند. درس بخوانند که از گدایی بهتر است.»
شماری دیگر از باشندگان شهر غزنی، میگویند که تکدیگری کودکان در کنار دشواری برای خود شان، سبب ایجاد مزاحمت به مردم نیز میشود.
فرزاد، یکی از باشندگان غزنی، در این باره میگوید: «از دولت میخواهیم که جلو این گداها را بگیرند. اینها گداهای زنجیرهای استند یا هم واقعا مجبور اند. این مسئولیت دولت است که برای خانوادههای شان فرصتهای کاری و برای خودشان زمینهی آموزش را فراهم کند.»
توفیق، دیگر باشندهی غزنی نیز، میگوید که حضور کودکان و جوانان تکدیگر در مکانهای عمومی سبب ایجاد مزاحمت میشود. «حضور کودکان و نوجوانانی که در رستورانتها، هتلها و شهر گدایی میکنند، سبب ایجاد مزاحمت به مردم و مشتریان میشود. همچنان این کودکان از درس باز میمانند. ادامهی این وضعیت میتواند تاثیرهای منفی اجتماعی و امنیتی در پی داشته باشد. تقاضا داریم که برای جلوگیری از این مشکل، اقدامهای عاجل و موثری انجام شود.»
کودکان تکدیگر در غزنی شامل دختران و پسران، بیشتر در ردهی سنی ۱۰ تا ۱۵ساله استند و تلاشهای آنها برای دریافت کمک از دیگران، دردسرهایی را نیز برای مردم به همراه دارد.
محمد فاروق بویا، استاد دانشگاه در غزنی، خواستار تشخیص و تثبیت تکدیگران کودک شده و میگوید که این کودکان بایستی گردآوری شده و فرصتهای آموزشی به آنها فراهم شود.
به گفتهی پویا، برای پیشگیری از روآوردن دوبارهی این کودکان به تکدیگری، نیاز است که از خانوادههای آنها پشتیبانی مالی شود. «اینجا دو دسته مردم وجود دارند؛ یک دسته افراد حرفهای اند که همین کار را انجام میدهند و دستهی دیگر کودکانی استند که واقعاً فقیر و مستحق اند. درخواست ما از مقامهای امارت این است که در گام نخست این افراد شناسایی و برای آنها زمینهی کار فراهم شود. همچنان آنها برای یادگیری حرفهها، مانند خیاطی، مبایلسازی و دیگر حرفههایی که برخی مؤسسهها روی آن کار میکنند، معرفی شوند تا هم آیندهی شان ساخته شود و هم از انجام این کار رهایی یابند.»
مسؤلان محلی در غزنی، میگویند که روند گردآوری کودکان تکدیگر از سطح شهر آغاز شده و تلاش میشود که به آنها فرصتهای آموزشی و یادگیری حرفه فراهم شده و از خانوادههای شان نیز پشتیبانی شود.
علیمحمد محمود، معاون ریاست کار و امور اجتماعی غزنی، میگوید: «در رابطه به کودکان گدا، فرماندهی در همه ولسوالیها اقدام را آغاز کرده است. کمیتهای تعیین شده است. زمانی که گدایان جمعآوری شوند، کمیته تصمیم میگیرد و آنها را به دستههای مختلف تقسیم میکند؛ برای مثال اگر کسی به حمایت مالی نیاز داشته باشد، به نهادهایی معرفی میشود که کمک مالی ارائه میکنند. اگر کسی به یادگیری حرفهای نیاز داشته باشد، زمینهی آموزش حرفهای برای او فراهم میشود. روند جمعآوری تازه آغاز شده و اکنون آمار دقیق در اختیار نداریم.»
فراگیربودن ناداری در میان شهروندان و نبود برنامههای پشتیبانی اجتماعی، سبب شده که کودکان زیادی در ولایتهای مختلف به شمول پایتخت برای تأمین نیازهای خود و خانوادههای شان در طول روز در شهر دست طلب به دیگران دراز کنند.
