شماری از آسیبدیدگان زمینلرزه در روستاهای «لرخویک»، «علیخیل» و «غزنیگک» ولسوالی حضرتسلطان سمنگان، میگویند که با گذشت نزدیک به دو ماه از این رویداد، به امکانات نخستین زندگی دسترسی ندارند.
آنها، میگویند که کمبود خیمه، دسترسینداشتن به مواد خوراکی، سوختی و خدمات بهداشتی، زندگی آسیبدیدگان در تهدید میکند.
نیازگل، زلزلهزده در حضرتسلطان، میگوید که پس از زمینلرزه کمکهای اندکی به آسیبدیدگان روستایش صورت گرفته است. او میافزاید: «بیشتر مردم ما از کمک محروم مانده اند؛ نیم زیاد قریهی ما کمک دریافت نکرده اند؛ میخواهیم که برای ما باید پول نقد کمک شود؛ چون کلکینهای و دروازهها شکسته، مواد غذایی، خیمه، چوپ و زغال ضرورت است.»
حشمتالله، دیگر آسیبدیده در حضرتسلطان، میگوید: «برای ما خیمه نرسیده است؛ اکنون در یک خانهی ترکخورده زندگی میکنیم؛ دو شب است باران میبارد همهی کودکان مریض شدند؛ خانهی ما از بین رفته است؛ باید به ما خانه بسازند و مواد خوراکی توزیع کنند.»
اجمل، باشندهی روستای «کوکجر»، میگوید که خود و آسیبدیدگان روستایش در زمینلرزه همه داشتههای شان را از دست داده و اکنون به کمک نیاز دارند. او میافزاید: «زمستان است و به سرپناه، مواد خوراکی و دیگر مواد نیاز است؛ بعد از این برف و باران هم میشود، ما چگونه زندگی کنیم؛ باید برای ما کمک شود.»
با این همه، عبدالوکیل حقیار، ولسوال حضرتسلطان، میگوید که برای آسیبدیدگان زمینلرزه کمکرسانی شده است. «دفترهای زیادی برای مردم کمک کرده اند و این کمکها شامل خیمه، پول نقد، مواد خوراکی، لوازم خانه بوده است. اکنون هم برخی از دفترها سروی کردند و تا هنوز کمکهای شان را توزیع نکردند؛ برای خانوادهها شهدا هم پول توزیع شده است.»
زمینلرزهی ۱۲ عقرب سال روان در شمال افغانستان، افزون بر تلفات جانی بیش از سه هزار خانهی رهایشی ویران کرد و خانوادههای زیادی در شرایط آسیبپذیری قرار گرفتند.
