غزنی، از ولایتهای زراعتی در کشور است که بسیاری از خانوادهها در مرکز و ولسوالیهای آن به کشاورزی و دامداری سرگرم اند و نقش زنان در پیشبرد کشاورزی و دامداری در این ولایت برجسته است. این زنان از نبود مرکز فروش ثابت برای فرآوردههای لبنی مانند شیر، ماست، قیماق و مسکه شکایت دارند و به سلاموطندار میگویند که ناچار اند شیر مواشی خود را به ماست تبدیل کنند و برای فروش به مرکز شهر بفرستند؛ کاری که به گفتهی آنان، جنجالی، هزینهبر و ناپایدار است.
کریمه، یکی از فارمداران کوچک در ولسوالی خواجهعمری غزنی، در این باره میگوید: «ما محصولات ماست، شیر و چکه را تولید میکنیم. شرکتهای مشخصی نیست که ما محصولات خود را به آنها بفرستیم. تنها با دو-سه دکان قراردادی داریم که صبح زود، حوالی ساعت هفت، محصولات را برای شان به شهر غزنی میفرستیم. موتر از خود قریه است. روزانه دو، سه یا چهار سطل روان میکنیم و برای هر سطل، ۲۰ افغانی کرایه به راننده میدهیم.»
سلاموطندار را در اکس دنبال کنید
این زن دامدار که چهار گاو زراعتی و چند رأس گوسفند دارد، میگوید که کارش را با همکاری یک مؤسسه آغاز کرده است و اکنون به پشتیبانی بیشتر نیاز دارد. او، میافزاید: «در اوایل یک مؤسسهی زراعتی آمد و ما را در مورد تولید شیر و ماست آموزش داد. فعلاً خود مان آماده میکنیم و بلد شدهایم. هیچ نهاد دولتی به ما کمک نکرده است. از دولت میخواهیم که همکاری کند؛ برای کسانی که اقتصاد شان ضعیف است، خیلی کمک بزرگی خواهد بود.»
با این حال، مسئولان اتاق تجارت و سرمایهگذاری غزنی، نبود بازار فروش فرآوردههای لبنی برای زنان در غزنی را تأیید میکنند. عبدالمتین قلندری، رییس اتاق تجارت و سرمایهگذاری غزنی، به سلاموطندار میگوید که تا کنون هیچ کمک ویژهای برای زنانی که در بخش تولید فرآوردههای لبنی فعالیت دارند، صورت نگرفته است.
او، میافزاید: «در مورد فروش محصولات زراعتی و فرآوردههای لبنی مخصوص خانمها در غزنی، متأسفانه بازار ثابتی وجود ندارد و تا حالا کمک خاصی برای خانمهای فعال در این بخش انجام نشده است. نیاز است که کمکهای مالی صورت بگیرد تا لبنیات به شکل درست در بستهبندیهای منظم آماده شود، پروسس بهتر انجام شود و ماشینهای بستهبندی برای نگهداری و انتقال بهتر فراهم شود.»
در همین حال، کارشناسان مسائل اقتصادی در غزنی، راهکارهای مشخصی برای پشتیبانی از زنان دامدار ارائه میکنند. مهدی رضایی، کارشناس مسائل اقتصادی، میگوید که راههای حمایتی زیادی برای پشتیبانی زنان در غزنی وجود دارد. او، میافزاید: «راهکارهای زیادی وجود دارد. مهمترین آنها میتواند ایجاد بازارچههای محلی با مدیریت مشارکتی باشد؛ در این مدیریت هم نهادهای خصوصی و هم دولت سهم داشته باشند تا زنان محصولات خود را در این بازارچهها به فروش برسانند. همچنین، آموزش زنان در بخش بازاریابی، بستهبندی و فروش، تشکیل تولیدهای زنان برای افزایش قدرت چانهزنی و استفاده از تکنولوژی و شبکههای اجتماعی برای بازاریابی و فروش مستقیم محصولات زراعتی و لبنی، از جمله دیگر راهکارهای مؤثر است.»
از سویی هم، محمدزکریا هوتک، مدیر عمومی حفظ نباتات ریاست زراعت، آبیاری و مالداری غزنی، میگوید که زنان بیشتر به گونهی غیرمستقیم فرآوردههای شان را به بازار عرضه میکنند؛ در حالی که فارمهایی که توسط مردان مدیریت میشود، فرآوردههای لبنی تهیهشده توسط زنان را بهتر همآهنگ کرده و به فروش میرسانند.
سلاموطندار را در تلگرام دنبال کنید
او، میگوید: «در حال حاضر ۱۶ فارم مالداری در غزنی موجود است که در بخش تولید شیر، قیماق و دیگر فرآوردههای حیوانی فعالیت دارند. اگرچه به صورت مستقیم فارمهای تولیدی مختص زنان وجود ندارد؛ اما زنان به گونهی غیرمستقیم از طریق خانوادههایی که این فارمها را مدیریت میکنند، در تولید، جمعآوری و پروسس محصولات لبنی نقش فعال دارند.»
گفتنی است که نبود بازار ثابت و زیرساختهای مناسب برای فروش فرآوردههای لبنی زنان در غزنی، مانع اصلی پیشرفت و خودکفایی این زنان است. حمایتهای دولتی و ایجاد بازارهای منظم با آموزشهای تخصصی در زمینهی بستهبندی، بازاریابی و استفاده از تکنولوژی، میتواند فرصتهای اقتصادی بیشتری برای زنان دامدار فراهم کند.
