با این که در قانون و شریعت اسلامی حق مالکیت زمین برای زنان به رسمیت شناخته شده است؛ اما برخی زنان سرگرم به کار کشاورزی و زمینداری در فاریاب، میگویند که از این حق محروم شده اند. آنان، میافزایند با وجود این که زمینهای زراعتی به عنوان میراث برای شان باقی مانده و خود زحمتهای بسیاری در شخمزدن، تخمپاشی، آبیاری و برداشت محصولات متحمل شده اند؛ اما به دلیل عرفهای نادرست، هنوز سند زمین به نام آنان ثبت نشده است.
در حالی که بزکشی به عنوان یکی از نمادهای فرهنگی و هویت ملی افغانستان شناخته میشود، یافتههای این گزارش نشان میدهد که این ورزش با چالشهای جدی از جمله خطرهای جانی، کمبود حمایتهای مالی و درآمد ناکافی، روبهرو است. این گزارش بر بنیاد گفتوگو با ۱۸ چاپانداز جوان از ولایتهای بدخشان، تخار، بغلان، کندز و پنجشیر تهیه شده است و همه گفتوگوشدگان تجربهی آسیبدیدگی را در جریان بزکشی داشته اند.
«من فعلاً در خانهی کرایی زندگی میکنم. اگر فامیلم این را [میراث را] برایم میداد، میتوانستم بفروشم و یک آبادی کنم؛ از همین خاطر در خانهی کرایی هستم. پول ندارم، فامیل هم قبول نکردند.» این، پارهای از گفتههای گلالی ۲۷ساله است. او که چند سالی از ازدواجش میگذرد، با دو فرزند زندگی سختی را در خانهی کرایی در حاشیهی شهر کابل میگذراند.
یافتههای سلاموطندار از گفتوگو با ۱۷ زنی که حق میراث به آنها داده نشده، نشان میدهد که تمامی این زنان به دلیل سنتهای حاکم از حق میراث محروم شده اند.
عمر بدری، سخنگوی فرماندهی امنیهی پکتیا، به سلاموطندار میگوید که مردی به نام داوودجان چند روز پیش در ولسوالی سمکنی این ولایت نخست از خانهاش بیرون کشیده شده بود و یک شب بعد جسدش در حالی یافت شد که به درخت آویزان و کشته شده بود.
