از سنت تا هویت؛ چرا زنان در افغانستان نام خود را پنهان می‌کنند؟

یافته‌های سلام‌وطندار از گفت‌وگو با ۳۲ زن ۱۵ تا ۳۰ساله در ۱۵ ولایت افغانستان، نشان می‌دهد که ۲۰ تن آن‌ها برای رهایی از فشارهای خانوادگی و اجتماعی نام خود را پنهان می‌کنند. در بسیاری از خانواده‌ها، ذکر نام زن بیرون از خانه «ننگ» یا «بی‌حرمتی» تلقی می‌شود و به همین دلیل، در مواردی چون کارت‌های عروسی، خرید، شبکه‌های اجتماعی و مراسم‌ها، از نام مردان استفاده می‌شود. با این حال، همه‌ی گفت‌وگوشوندگان پنهان‌کردن نام را نمی‌پذیرند و آن را بخشی از هویت خود می‌دانند؛ اما ساختارهای اجتماعی آنان را به این کار وا داشته است.

نامزدی دختران در کودکی؛ سنتی که سرنوشت می‌سازد

رخشانه‌ی ۲۵ساله، باشنده‌ی ولسوالی آب‌کمری بادغیس که اکنون شش سال از ازدواجش می‌گذرد، می‌گوید که در سه‌سالگی به نام پسر کاکایش شده و سرنوشت ازدواجش بدون رضایت او رقم خورده است. او، می‌افزاید که در برابر تصمیم خانوادگی حق مخالفت نداشته و پس از رسیدن به سن بلوغ مطابق همان تعهد مجبور به ازدواج شده است.

زنان می‌دانند، اما نمی‌توانند؛ حق میراث در حصار سنت و ترس

«من فعلاً در خانه‌ی کرایی زندگی می‌کنم. اگر فامیلم این را [میراث را] برایم می‌داد، می‌توانستم بفروشم و یک آبادی کنم؛ از همین خاطر در خانه‌ی کرایی هستم. پول ندارم، فامیل هم قبول نکردند.» این، پاره‌ای از گفته‌های گلالی ۲۷ساله است. او که چند سالی از ازدواجش می‌گذرد، با دو فرزند زندگی سختی را در خانه‌ی کرایی در حاشیه‌ی شهر کابل می‌گذراند.