مثنویخوانی در پنجشیر تنها یک محفل شعرخوانی نیست؛ بل فرصتی است برای گردهمایی خانوادهها، تقویت دوستی، تبادل اندیشه و انتقال ارزشهای اخلاقی و معنوی از نسلی به نسل دیگر. با تاریکشدن هوا، باشندگان پنجشیر در خانهی یکی از بزرگان جمع میشوند، چراغی روشن و چای داغ آماده میشود تا فضا برای مثنویخوانی آماده شود.
نورالدین، مثنویخوان در پنجشیر، میگوید که مثونیخوانی در این ولایت پیشینهی درازمدت دارد و همهساله باشندگان این ولایت برنامههایی را برای زندهماندن این سنت برگزار میکنند. او میافزاید: «در پهلوی مثنوی، گلستان سعدی، بوستان سعدی، پنجگنج، حافظ و شعرهای بیدل، رواج گسترده داشته است؛ مثنوی عامل پیوند مذهبها و فرهنگ های گوناگون بوده است؛ متأسفانه در سالهای پسین به دلیل ظهر رسانههای جمعی کم رونق شده است.»
عارفالدین روحانی، مثنویخوان دیگری در پنجشیر، میگوید: «مثنوی، کتاب عرفانی و دارای شش جلد است؛ مسائل فقهی و تفسیر را مطرح کرده است؛ در وصف پیامبر و حضرت مولانا ارشاد میکند.»
همین گونه ،صلاحالدین رهیاب، باشندهی پنجشیر، از ریاست اطلاعاتوفرهنگ این ولایت میخواهد که روی رشد بیشتر مثنویخوانی کار کند. «خواهش ما از ریاست اطلاعاتوفرهنگ این است که این برنامههای مثنویخوانی را در تمام پنجشیر راهاندازی کند.»
با این همه، احمدضیا یزدانی، آمر اطلاعات ریاست اطلاعاتوفرهنگ پنجشیر، میگوید که برنامههایی برای رشد مثنویخوانی در پنجشیر راهاندازی خواهد شد. به گفتهی یزدانی، «برنامههای متعددی در این بخش داریم؛ چند ماه پیشتر یک برنامهی مثنویخوانی را راهاندازی کردیم؛ چندین مستند ساخته شده است؛ مثنویخوانی نقش بسیار تعینکننده در وحدت میان مردم پنجشیر داشته است.»
باشندگان پنجشیر با وجود دغدغههای روزمره،شبهای زمستان را با گردهمآمدن و مثنویخوانی سپری میکنند تا این سنت دیرینه را زنده نگه دارند.
