شماری از زنان در سرپل، به سلاموطندار میگویند که بیکاری سبب افزایش مشکلات اقتصادی آنان شده است. شیما، یکی از این زنان که شوهرش را در نتیجهی جنگها از دست داده است، میگوید که در سالهای گذشته آموزگار کودکستان بود؛ اما یک سال میشود که بیکار شده و با مشکلات معیشتی روبهرو است.
شماری از زنان صنعتکار در فاریاب، برای گسترش تجارت شان و داشتن درآمد خوب، به فروش کالاهای شان از طریق آنلاین رو آورده اند. این زنان، میگویند که پس از روآوردن به فروش از طریق آنلاین، میزان فروش صنایع دستی شان افزایش یافته است.
با وجود پیشرفتهای جامعه در حوزهی حقوق زنان و توسعهی اجتماعی، زنان و دختران کوچی در افغانستان هنوز با چالشهای بسیاری در زندگی روبهرو اند. فقر، ازدواجهای زودهنگام و دسترسینداشتن به خدمات آموزشی و بهداشتی، از موردهایی اند که زندگی را به زنان کوچی دشوار کرده است.
چهار زن در کابل به هدف فراهمکردن زمینهی کار به خود و دختران بازمانده از آموزش یک کافه و کتابخانهی ویژهی زنان را زیر نام «رویای زن» ایجاد کرده اند.
نتایج نظرسنجی مؤسسهی رسانهای سلام افغانستان (رادیو سلاموطندار) در ۲۴ ولایت با اشتراک ۳۷۰ زن، نشاندهندهی وضعیت نگرانکنندهای از حق مالکیت زنان در افغانستان است. نزدیک به ۹۰ درصد زنان اشتراککننده در این نظرسنجی، گفته اند که مالک هیچ گونه سرمایهای نیستند و تنها ۵.۱ درصد گفته اند که صاحب جایداد هستند.
بیشتر زنان اشتراککننده در این نظرسنجی، در ردهی سنی ۱۸ تا ۲۵ سال قرار دارند. یافتههای این گزارش از نظرسنجی ۳۷۰ زن در ۲۴ ولایت افغانستان نشان میدهد که نزدیک به ۹۰ درصد زنان اشتراککننده هیچ املاک یا جایدادی ندارند. در همین حال، حدود ۸۰ درصد زنان اشتراککننده در این نظرسنجی، گفته اند که املاک و جایداد گرانبها به نام آنان خریداری نمیشود؛ بل به نام پدر، شوهر یا برادر شان خریده میشود. ۶۴.۶ درصد زنان اشتراککننده در این نظرسنجی، گفته اند که به لحاظ اقتصادی شرایط داشتن دارایی و جایداد به آنها فراهم نشده است.
محدودیتهای آموزشی و کاری بر زنان در نزدیک به سه سال گذشته، سبب شده که آنها برای حضور دوباره در اجتماع و داشتن خودکفایی، به کار در بخشهای مختلف رو آورند. در این گزارش، با ۲۳ زن در پنج ولایت گفتوگو شده که پس از رویکارآمدن حکومت سرپرست، به کارکردن در بخشهای صنعت و تجارت، خیاطی، کشاورزی و مالداری، رو آورده اند.
مسئولان صحی در دایکندی، تأیید میکنند که ۱۰۵ دانشآموز دختر و چندین آموزگار زن یک مکتب دخترانه در ولسوالی کیتی این ولایت، مسموم شده اند. محمدغنی صمیم، رییس صحت عامهی دایکندی، میگوید که این رویداد حوالی ساعت ۱۰:۰۰ پیش از چاشت روز گذشته در مکتب موسوم به «دشت نخود»، از مربوطات ولسوالی کیتی، رخ داده است.
یافتههای سلاموطندار از گفتوگو با ۲۴ زن دارای معلولیت فیزیکی در کابل، نشان میدهد با این که این زنان واجد شرایط دریافت معاش از سوی حکومت سرپرست هستند؛ اما ۱۷ تن آنها هیچ کمکی دریافت نکرده اند و هفت تن دیگر هم به گونهای کمک دریافت میکنند که برای امرار معاش شان بسنده نیست.
مسئولان برنامهی توسعهای سازمان ملل متحد، امروز در نشستی در کابل، یافتههای یک گزارش تحقیقی این نهاد در بخش تابآوری زنان کارآفرین در افغانستان را، با رسانهها شریک کردند. مسئولان، تأکید میکنند که این گزارش بر مبنای مصاحبههای عمیق، بحثهای گروههای متمرکز و یک نظرسنجی از ۳۱۰۰ زن کارآفرین، تهیه شده است.
مسئولان در فرماندهی امنیهی پروان، تأیید میکنند که یک زن در ولسوالی بگرام این ولایت خودش را حلقآویز کرده و به زندگیاش پایان داده است. این زن باشندهی روستای «قلعهی بلند» ولسوالی بگرام بوده است.
۲۲ زن صنعتکار و تجارتپیشه در پنج ولایت شمالی، در گفتوگو با سلاموطندار از نبود بازار برای فروش محصولات شان شکایت دارند.
این زنان، میگویند با این که کار در بخش صنایع دستی درآمد اندکی دارد؛ اما برای فراهمکردن نیازهای غذایی و غیرغذایی خانوادههای شان ناچار اند در این بخش فعالیت کنند.
سیفالدین لتون، سخنگوی والی پنجشیر، به سلاموطندار میگوید که حوالی ساعت ۲:۰۰ پس از چاشت امروز حکم تعزیری بر یک زن و یک مرد، از باشندگان این ولایت که متهم به زنا بودند، پس از نهاییشدن پروندههای شان و فیصلهی دادگاهها، در صحن دادگاه استیناف پنجشیر اجرا شده است.
کلایف ستفورد سمیت، وکیلمدافع عافیه صدیقی، دانشمند زن پاکستانی که به خاطر جمعآوری مدارک برای اثبات بیگناهی او به افغانستان آمده، پنجشنبهی هفتهی گذشته، ۱۳ ثور، به سلاموطندار گفت که او در زندان مورد خشونت و شکنجه قرار گرفته است.
کلایف ستفورد سمیت، وکیلمدافع عافیه صدیقی، دانشمند زن پاکستانی که به خاطر جمعآوری مدارک برای اثبات بیگناهی او به افغانستان آمده است، روز پنجشنبه، ۱۳ ثور، به سلاموطندار میگوید که او در زندان مورد خشونت و شکنجه قرار گرفته است.
از ۱۵ مادری که در این گزارش با آنها گفتوگو شده، ناروشنبودن آیندهی دختران شان، دو تن آنها را وا داشته است که دختران شان را به ازدواج در آورند؛ سه تن برای فراهمسازی زمینهی آموزش به دختران شان، … و یک مادر دیگر، میگوید که اگر محدودیتهای آموزشی برای دختران ادامه یابد، ناچار است دخترانش را به ازدواج در آورد.
