لب‌خندزدن در جمع، خوش‌حال نشان‌دادن در خانواده و عادی رفتارکردن میان دوستان، برای شماری از شهروندان به یک «نقاب روزمره» بدل شده است؛ نقابی که پشت آن اضطراب، خستگی روانی و احساس درک‌نشدن پنهان می‌شود. بسیاری از جوانان می‌گویند که پنهان‌کردن احساسات بیش‌تر نتیجه‌ی فشار اجتماعی، ترس از قضاوت و تجربه‌های مکرر بی‌توجهی است تا یک انتخاب فردی.
زمانی که افراد احساس می‌کنند درد و رنج شان شنیده نمی‌شود یا ممکن است مورد قضاوت قرار گیرند، ترجیح می‌دهند سکوت کنند و ظاهر آرام خود را حفظ کنند، حتا اگر در درون با فشار روانی شدیدی روبه‌رو باشند.