شماری از فرهنگیان و نویسندهگان افغانستان امروز (پنجشنبه) از روز جهانی داستان کوتاه در کابل تجلیل کردند.
چهاردهم فبروری از سوی «انجمن قلم ترکیه» روز جهانی داستان کوتاه نامگذاری شده است و این روز همهساله در بیشتر کشورهای جهان تجلیل میشود.
یاسین نگاه، شاعر و یکی از سخنرانان مراسم امروز وضعیت داستاننویسی در افغانستان را اسفبار میخواند و میگوید که بیشتر داستاننویسان افغانستان کتاب نمیخوانند و به این دلیل، ادبیات داستانی کشور رشد چندانی نداشته است.
آقای نگاه میگوید که نویسندهگان افغانستان باید ادبیات را از زندانِ انجمنهای ادبی و نشستهای فرهنگی بیرون بکشند و نسبت آن را با اجتماع و شهروندان مشخص کنند. او میگوید که نویسندهگان امروزی نمیتوانند «رستم دستان» بیافرینند، اما میتوانند با کشاندن ادبیات در میان اجتماع، «شهروند مسؤول» خلق کنند.
نگاه میافزاید که برخی از داستاننویسان افغانستان در دو سال پسین کشور را ترک کرده اند و این مسأله به بدنۀ داستانینویسی صدمه زده است. به گفتۀ او، عرصۀ داستاننویسی افغانستان روزبهروز خالیتر میشود.
فتانه حسنزاده، داستاننویس، برگزاری چنین نشستهایی را در راستای بالندهگی ادبیات داستانی کشور سودمند میداند.
خانم حسنزاده میگوید که نبود کتاب دربارۀ داستاننویسی و منتقدان حرفهیی، سبب شده تا داستاننویسی در کشور رشد چندانی نداشته باشد؛ در حالی که به شعر توجه بیشتری میشود و حتا در دوران مکتب، وزن و قافیه به دانشآموزان آموزش داده میشود.
پیشینۀ داستاننویسی در افغانستان به داستان «جهاد اکبر» در سال 1300 خورشیدی میرسد. این داستان که معلوم نیست از سوی چه کسی نوشته شده، در پاورقی مجلۀ معارف به چاپ میرسید. اما به باور پژوهشگران ادبی، داستاننویسی در افغانستان چنانچه انتظار میرفت، رشد نکرده است و بیشتر نویسندهگان و فرهنگیان کشور در سالهای اخیر ترجیح میدهند به جای نوشتن و ماندن در افغانستان، این کشور را ترک کنند.
