پیر قصر دارالامان هنوز آن را رها نکرده است

بابه‌باغبان صد ساله که بر روی زمین‌های اطراف قصر دارالامان مشغول باغبانی است می‌گوید که این قصر پیش از آن که خانۀ امان‌الله شاه شود، زمین خانواده‌گی اش بوده و پدرش بر روی آن کشت‌وکار می‌کرده است.

بابا کبیر می‌گوید، امان‌الله شاه زمین قصر را از پدرش خرید و از آن‌ها خواست تا آن‌جا را ترک نکرده و با خانوادۀ شاهی زنده‌گی کنند. وی می‌افزاید که وظیفه‌اش در قصر نگه‌داری از کودکان امان‌الله بوده و آن‌ها را عین فرزندان خودش بزرگ کرده است.

حکایت این باغبان پیر بسیار شنیدنی است؛ بابا کبیر از شوخی‌ها و شیطنت‌های کودکان شاه، از مهربانی ملکه و از دردسرهای روزانه در دربار شاهی، خاطرات فراوانی دارد.

بابه‌باغبان می‌گوید که پس از سقوط دولت امانی، چندین سال به دلیل مشکلات روحی روانی در خانه بستری بوده و حتا یک بار نیز دست به خودکشی زده است.

قصر دارالامان در هنگام جنگ‌های داخلی تبدیل به یک ویرانه شد. از این قصر جز ستون‌ها و سقف‌های شکسته و ریخته دیگر چیزی برجای نمانده است. اما به همت این باغبان و نگهبان پیر، دور و اطراف قصر سرسبز و خرم شده و به آن زیبایی تناقض‌آمیزی بخشیده است.

بابه کبیر در این قصر ویرانه، بوته‌های گل و درختان را غرس می‌کند و از طرف بخش سرسبزی کابل ماهانه 5 هزار افغانی معاش می‌گیرد. اما خود وی می‌گوید که اگر دولت برای باغ‌کاری‌اش هیچ پولی هم به او نمی‌داد، بازهم قصر دارالامان را رها نمی‌کرد و با عشق و علاقه این کار را به انجام می‌رساند.

نقشۀ قصر دارالامان توسط معماران آلمانی کشیده شد و دو سال و سه ماه طول کشید تا مهندسان میهنی آن را بسازند.

یکی از آرزوهای باغبان پیر قصر دارالامان این است که پیش از مرگش بتواند دوباره این قصر را آباد ببیند و بر روی باغچه‌ها و سبزی‌های کنار قصر راه برود و از کشته اش لذت ببرد.