.jpg)
ذکیه رضایی، رییس امور زنان دایکندی در گفتوگویی با سلاموطندار میگوید، دایکندی از جمله ولایتهاییست که آمار فرار دختران از منزل در آن در سطح بالایی قرار دارد. به گفتۀ بانو ذکیه تنها شمار دختران فرارییی که توسط مدیریت جنایی این ولایت در سال 1394 دستگیر شده و نامشان در ریاست امور زنان به ثبت رسیده است، به چهارده تن میرسد. این در حالیست که شمار زیادی از دختران بیآن که نامشان در جایی ثبت شود، از خانه فرار میکنند و به جای دیگری پناه میبرند.
رییس امور زنان ولایت دایکندی، عدم آگاهی دختران و سنتیبودن خانوادهها را از دلایل عمدۀ فرار دختران میداند.
مسؤولان دفتر ساحهیی کمیسیون مستقل حقوق بشر این ولایت نیز میگویند، با آن که از نگاه قانون مدنی افغانستان فرار دختران از منزل به قصد ازدواج جرم نیست، اما افزایش این پدیده در جامعۀ دایکندی تبدیل به یک معضل بزرگ شده است.
جواد دادگر، رییس دفتر ساحهیی کمیسیون حقوق بشر دایکندی میگوید، یافتههای آنان نشان میدهد که بخش زیادی از قضایای فرار از منزل در نتیجۀ خشونتها و بدرفتاریهای خانوادهگی و همچنین به دلیل گرفتن طویانههای گزاف و کمرشکن صورت میگیرد.
آقای دادگر میگوید که در بیشتر موارد، دخترانی که به قصد ازدواج از خانههایشان فرار میکنند، کارشان سرانجام به طلاق و جدایی میکشد.
.jpg)
زینب یکی از دختران جوانیست که از منزل پدریاش فرار کرده و به تازهگی با دوستپسرش در بامیان ازدواج کرده است. او میگوید که دلیل اصلی فرارش از خانۀ پدری، فشار خانواده برای ازدواجش با یکی از خویشاوندانش بود. زینب میگوید که شماری از دختران دایکندی حق ندارند شوهر آیندۀشان را خودشان انتخاب کنند.
گل پایش، یکی دیگر از باشندهگان ولسوالی شهرستان ولایت دایکندی میگوید که دختران پیش از فرار، باید بکوشند تا پدر و مادرشان را با دلایل منطقی راضی سازند. اما خود گل پایش نیز اعتراف میکند که اگر خانوادهاش هنوز هم بر روی نظر خود اصرار ورزند و نگذارند وی با شخص مورد علاقهاش ازدواج کند، او هم از منزل فرار میکند.
ادارۀ محلی دایکندی با کمک مردم، سالانه با برپایی مراسم عروسی دستهجمعی، سعی میکند تا با فرهنگ ریختوپاش در عروسیها مبارزه کند و به این وسیله میزان فرار دختران را کاهش دهد.
طویانههای سنگین، فقر، بیکاری، پایین بودن سطح آگاهی جامعه، ازدواجهای اجباری و در برخی موارد مداخلۀ زورمندان، از عمدهترین عوامل فرار دختران از منزل خوانده شده است.
