من به همراه ده تن دیگر از خبرنگاران کشور، در سفری هشت روزه به پاکستان رفتم. در این سفر، از مجلس، اتحادیۀ خبرنگاران، دانشگاهها، شفاخانهها، رسانهها، مکانهای تاریخی، انجمن دکتران جوان و پایگاه ثبت فیلم پاکستان دیدار کردیم.
در جریان دیدارمان از مراکز و نهادهای بزرگ و معتبر پاکستان، به دانشگاه عبدالولیخان در شهر پیشاور رفتیم. این دانشگاه در هر دانشکدهاش دانشجویی از افغانستان نیز دارد. در گفتوگویی که با دانشجویان پاکستانی این دانشگاه داشتم، به این نتیجه رسیدم که بیشتر این دانشجویان معتقدند که لانههای تمامی تروریستان و گروههایی چون طالبان، در خاک افغانستان است و آنها از آنجا پاکستان را تهدید میکنند. اما شیراز پراچا رییس دانشکدۀ ژورنالیزم این دانشگاه، نظر دیگری داشت. او گفت که پاکستان به دلیل زیادهرویهایش در برابر افغانستان، باید از این کشور پوزش بخواهد.
همچنین در دیداری که با سردار حسین، رییس اپوزیسیون خیبرپشتونخوا و وزیر پیشین آموزش و پرورش داشتیم، بر موضوع تهدید وجود طالبان برای منطقه صحبت کردیم. آقای حسین بر این باور بود که پس از عملیاتهایی که پاکستان عیله تروریستان طالب انجام داده، همۀ اعضای این گروه به افغانستان پناه برده و آنجا را به مرکزی برای تهدید ثبات پاکستان تبدیل ساخته اند.
از سوی دیگر، فعالان مدنی و فرهنگیان پاکستان میگویند که آنها شبکههای اجتماعی افغانستان را دنبال میکنند؛ به باور آنها، کاربران این شبکهها در افغانستان، نسبت به پاکستان ذهنیتی منفی دارند و علیه این کشور به طور گسترده تبلیغ میکنند.
در همین حال، خانم بشری گوهر عضو پیشین مجلس، بر این باور است که افغانستان و پاکستان سیاست نادرستی در برابر هم دارند و برای بهبود روابط میان دو کشور، باید سیاستشان را تغییر دهند. هارون رشید و نورالبشر نوید، دو تن از خبرنگاران و نویسندهگان پاکستانی نیز میگویند که افغانستان و پاکستان به دلیل مشترکاتی که با هم دارند، هیچگاه نمیتوانند از یکدیگر فاصله بگیرند و فاصله گرفتن این دو کشور به سود هیچ کسی نیست.
اما ناصر یوسفی کاردار سفارت افغانستان در پاکستان، روایت دیگری از تیرهگی روابط میان دو کشور همسایه دارد. وی در دیدار با خبرنگاران افغانستان گفت که قرار بود یک هیأت صد نفری وزارت مهاجران افغانستان، در ماه سپتامبر برای ثبتنام مهاجران بدون مدرک اقامت به پاکستان بیاید؛ اما این سفر به این دلیل که دولت پاکستان به آنها ویزا نمیدهد، تاکنون به تعویق افتاده است. آقای یوسفی همچنین دربارۀ تأثیرات منفی رابطۀ خصمانۀ افغانستان ـ پاکستان گفت که با تیرهشدن روابط دو کشور، پاکستان خدمات رومینگ شبکههای مخابراتی افغانستان را بسته است؛ در حالی که خدمات رومینگ شبکههای پاکستانی در افغانستان فعال است.
برای چهارمینبار است که خبرنگاران افغانستان و پاکستان با یکدیگر دیدار میکنند. این سلسله دیدارها از سال 2014 بدینسو از سوی موسسهیی به نام «اکول اکسس» برگزار میشود و هدف آن، ازبینبردن ذهنیتهای منفی مردم دو کشور نسبت به همدیگر خوانده شده است.
گفتنی است، با این که نشرات رسانههای پاکستانی در افغانستان کاملاً آزاد است، اما نشرات رسانههای افغانستان در پاکستان، پس از سال 2005 متوقف شده و تنها با پرداخت 15 میلیون دالر به دولت این کشور، میتوانند در داخل پاکستان نشرات داشته باشند.
روابط افغانستان و پاکستان، پس از حملههای خونین تروریستی در کابل و متهم شدن دولت پاکستان به حمایت از تروریسم، به شدت تیره شد. با وجود اتهامهایی که دو کشور به همدیگر وارد میکنند و شرایط بحران حاکم بر منطقه، مشخص نیست که چهگونه رسانههای دو کشور میتوانند برای همگرایی و نزدیکی بیشتر دو ملت باهم کار کنند.
