 - Copy 1.jpg)
در جامعۀ سنتی افغانستان به ویژه در بخشهای دور دست و روستانشین، دختران برای فراگرفتن آموزش باید مشکلات زیادی را پشت بگذارند.
در یکی از دور دستترین بخشهای ولسوالی دوشی بغلان، دانشآموزان دختر بیش از یک ساعت پیادهروی میکنند تا به مکتب میرسند. آنان میگویند، افزون بر دور بودن مکتبها از روستاهایشان گاهی در میان راه با مشکلات دیگری چون توفان و سرازیرشدن سیلابها نیز روبهرو میشوند.
این دانشآموزان که از بخشهای دور دست دوشی به مکتب عالی «کلانگذر» میآیند میگویند، رفتوآمدشان به مکتب حدود 3 ساعت را در بر میگیرد.
عبدالعزیز، عضو خانوادۀ یکی از این دانشآموزان میگوید، به علت دور بودن مکتب و فشار آموزگاران بر دانشآموزان به خاطر ناوقت رسیدن، شماری از خانوادهها روستاهایشان را ترک کردهاند و به جاهای نزدیک مکتب و یا هم به شهرها رفتهاند.
عبدالعزیز میگوید، باشندگان روستاهای دور دست دوشی کودکانشان را به پشت به مکتب میبرند.
بسمالله، عضو نظارت معارف ولسوالی دوشی میگوید که مشکل دانشآموزان روستاهای دور دست این ولسوالی را با مسئولان ریاست معارف بغلان در میان گذاشتهاند و از نهادهای کمکرسان به معارف خواستهاند تا برای انتقال این دانشآموزان چند عراده موتر را در اختیار آنان قرار دهند.
مسئولان معارف ولسوالی دوشی میگویند، در حال حاضر 25 هزار دانشآموزش دختر و پسر در ۵۲ مکتب در این ولسوالی سرگرم آموزشاند و دانشآموزان نزدیک به بیست روستای دوشی با مشکل دوری راه روبهرو اند.
