از چند روز به اینسو تصویرهای روزیبای در صفحات اجتماعی دستبهدست میشود و نامش زبانبهزبان. او در این چند روز مشهور شده است و این شهرت را مدیون دستودلبازیاش است. روزیبای پس از آن که کندز برای بار دوم سقوط کرد و آوارهگان این ولایت به تخار هجوم بردند، شبانه با همسرش نان میپزد و روزانه در اردوگاه مهاجران کندزی توزیع میکند.
روزیبای مردی میانسال، باشندۀ روستای چایلۀ ولسوالی بهارک ولایت تخار است. او یکی از نخستین کسانیست که کمرش را برای کمک به آوارهگان کندز بست. این مرد از زمانی که طالبان به کندز حمله کردند و باشندهگان این ولایت به تخار آواره شدند، هر شب چند سیر آرد را خمیر کرده و صبحها با دست پر از نان به اردوگاه آوارهگان میآید.
روزیبای به سلاموطندار میگوید، میخواهد تمام 100 سیر گندم حاصل زحمت و آبلۀ دست خود را امسال برای مهاجران نان بپزد و به آنها توزیع کند.
اما این مرد میانسال، پشت کوههای سر به فلککشیدۀ تخار و راههای دشوارگذر این ولایت چه آرزویی دارد؟ روزیبای میگوید، بزرگترین آرزویش این است که روزی افغانستان را در صلح ببیند و «وطن به هیچ کشوری محتاج نباشد.»
روزیبای قد میانه و صورتی پر چین دارد که بیانگر زندهگیِ پرمشقت و جنجالیِ اوست. اما او خوشحال به نظر میرسد، حداقل زمانی که به آوارهگان نان توزیع میکند.
این روستازاده میگوید :«کسی که سیر بخوابد در حالی که همسایهاش گرسنه است، مسلمان نیست.» او از دیگر هموطنانش میخواهد تا دستدردست هم داده و در «روزِ بد» باشندهگان کندزی را تنها نگذارند.
حدود 8 روز پیش (12 میزان/مهر) طالبان از چهار جهت به شهر کندز حمله کردند و مرکز شهر را برای دومین بار به تصرف گرفتند و جنگ شدیدی میان نیروهای امنیتی و طالبان در چند روز اخیر در این شهر شعلهور است.
جنگ کندز افزون بر پیامدهای ویرانگر دیگر، صدها کشته و زخمی برجا گذاشته است؛ تاکنون آمار دقیقی از تلفات این نبردها ارایه نشده است.
ناامنی در کندز سبب شده تا هزاران تن خانههایشان را ترک کنند و به تخار، بلخ و کابل آواره شوند. شماری از این آوارهها با این که از میدان جنگ جان سالم به در برده اند، اما گرسنه و بدون سرپناه روی جادهها بودوباش میکنند.
سنتالله تیمور، سخنگوی والی تخار میگوید، در آغاز آنان نگران چهگونهگی رسیدهگی به هزاران تن از شهروندان کندز بودند، اما هجوم مردم از مرکز شهر، ولسوالیها و روستاهای تخار برای کمکرسانی به این آوارهگان، نقطۀ پایان بر نگرانی آنها گذاشته است.
به گفتۀ آقای تیمور، مردم از فرخار، کلفگان، بهارک و دیگر روستاها به کمک حدود 50 هزار کندزی شتافته اند و «از دوردستها با دست پر برای کمک به آنان میآیند.» سخنگوی والی تخار میگوید، دوکانداران، دانشجویان و گروههای صنفی و… در حال کمک به آورهگان کندز اند و تنها دوکانداران مبلغ یکونیم میلیون افغانی را برای مددرسانی به آنها جمع کرده اند. شمار زیادی از شهروندان نیز به مراکز اهدای خون رفته و برای زخمیان جنگ کندز خون میدهند.
فعالان مدنی و خبرنگاران ولایت تخار نیز هر شب تا دیروقت در اردوگاههای آورهگان سرگرم توزیع آب و غذا برای آنان و جابهجا کردن لوازمشان هستند.
رویکرد اینچنینی باشندهگان تخار با آوارهگان کندزی مشت نمونۀ خروار رویکرد شهروندان کشور با این آوارهگان است. مردم جنگ، خشونت و هزار مشکل دیگر را با همپذیری پاسخ دادند و رویکرد آنان با کندزیها امیدها را به تحقق آرزوی روزیبای بیشتر کرد.
