به گفتۀ یکی از سربازان شوروی سابق، یک خلبان روس پس از آنکه سه دهه قبل در زمان تجاوز شوروی به افغانستان، هواپیمایش هدف شلیک قرار گرفت، فرض همه این بود که مرده است؛ اما اکنون مشخص شده که وی زنده است و میخواهد به خانه بازگردد.
والری وستروتین، رئیس اتحادیۀ جماهیر شوروی، به خبرگزاری دولتی ایالت ریانووستیس خبر داد که این خلبان هنوز زنده است و نیاز به کمک دارد. البته وستروتین که رهبری کمیسیون مشترک روسیه و آمریکا را در رابطه با زندانیان جنگ و سربازان گمشده برعهده دارد، بهدلیل محرمانه بودن این مسئله، نامی از این سرباز نمیبرد.
پیش از این ویاچسلاو کالینین، معاون بنیاد «اخوت سربازان کهنهکار» به خبرگزاریهای روسی گفته بود که این سرباز در سال 1987 ناپدید شد و احتمالاً اکنون بیشتر از 60 سال داشته باشد. کالینین گفته بود که این خلبان به احتمال قوی در پاکستان ـ کشوری که افغانستان در آن برای زندانیان جنگ اردوگاه ساخته بود ـ بهسر ببرد.
ریانووستی نوشته است که در طول جنگ، بین سالهای 1979 و 1989، 125 چرخبال و جنگندۀ شوروی در افغانستان هدف شلیک قرار گرفت. زمانیکه فهرست اسامی کشتهشدگان نیروهای شوروی در سال 1989 منتشر شد، نام 300 سرباز در ردیف گمشدگان گنجانده شده بود. از آن زمان تاکنون، 30 مورد از گمشدگان شناسایی شده و بیشترشان به کشور خود بازگشتهاند.
روزنامۀ کومورسانت مینویسد که تنها یک خلبان شوروی به نام «سرگئی پانتیلوک» از منطقۀ روستوف روسیه، در سال 1987 از میدان هوایی بگرام ـ که حالا پایگاه هوایی نیروهای ایالات متحده است ـ ناپدید شده است.
رئیس سازمان جانبازان محلی نیز میگوید که خواهر، مادر و دختر 31 سالۀ پانتیلوک ـ که قبل از ناپدیدشدن پدرش به دنیا آمده بود ـ زندهاند.
سناتور فرانتس کلینتویچ به خبرگزاری ریانووستی میگوید که در موردی مشابه، چند سال پیش نیز طی سفری که به افغانستان داشته، یک سرباز سابق شوروی را آنجا ملاقات کرده که به سختی روسی صحبت میکرده و از گفتن اسماش به سناتور فرانتس خودداری کرده و گفته است که دیگر برای بازگشت به کشورش بسیار دیر شده است.
باخترالدین خیکیموف، سرباز سابق شوروی که در سال 2015 مصاحبهیی با خبرگزاری فرانسه داشت، یکی از کسانی بود که تصمیم گرفت برای همیشه در افغانستان بماند. او که در زمان جنگ شدیداً زخمی شده بود، توسط مردم محل مداوا شده و سپس به اسلام گرویده بود. وی به خبرگزاری فرانسه گفته بود: «من در افغانستان باقی ماندم، چون مردم افغانستان بسیار مهربان و مهماننوازند».
ترجمه از منابع بیرونی
مترجم: مریم مهتر
