
باشندهگان منطقۀ کول حشمتخان کابل میگویند که دفن اجساد حملهکنندهگان انتحاری در این منطقه آنان را به جنجال انداخته است.
کول حشمتخان در منطقۀ شهدای صالحین پایتخت، یکی از مناطق نزدیک به قبرستان است و نیروهای امنیتی اجساد انتحاریها را هم در آنجا دفن میکنند. باشندهگان این منطقه میگویند؛ «حتا از اجساد انتحاریها هم در امان نیستیم».
این باشندهگان میگویند، بوی نهوعآور اجساد انتحاریهایی که توسط سگهای ولگرد از خاک بیرون شده و در گرمای تابستان به اوج خود میرسد، آنان را از زندهگی در این منطقه دلسرد کرده است. آنان میافزایند که نیروهای امنیتی اجساد انتحاریها را در سطح یک وجبی خاک دفن میکنند و سگها به آسانی آنها را بیرون میکشند.
به گفتۀ مردم محل دفن اجساد این افراد سبب شده تا این منطقه، محل بودوباش یک گله از سگهای هار شود. آنها میگویند که حتا خروج از خانه در این محل دل شیر میخواهد و همین که پای از در بیرون میکشند، سگها به طرفشان حملهور میشوند.

آقاخیل، یکی از باشندهگان کول حشمتخان میگوید، حینی که دو دختر خردسالش از خانه بیرون شده بودند، سگها به آنها حملهور شده و آنان را دندان گرفتند.
عبدالرؤوف یکی دیگر از اهالی این منطقه میگوید که تاحال 60 تن از مردم محل را سگها دندان گرفته اند. او میگوید که از ترس سگها حتا به مسجد رفته نمیتواند. عبدالرؤوف میافزاید که بارها مشکلشان را با نهادهای امنیتی در میان گذاشتند، اما تاحال هیچ توجهی به این موضوع نشده است.
نثار عارض، رییس کمیسیون رفاه عامه مجلس سنا نیز با تأیید این موضوع به سلاموطندار میگوید که آنها بارها به این محل سر زده اند و دیده اند که کارمندان امنیتی اجساد حملهکنندهگان انتحاری و یا توتههای گوشتی که در محل رویداد شناسایی نمیشود را به این منطقه منتقل کرده و در سطح خاک دفن میکنند و شب همان روز سگها از هر منطقه و جایی به این ساحه هجوم میآورند.

عارض میگوید که به عنوان یک شهروند و عضو مجلس سنای افغانستان از حکومت میخواهد که به این موضوع توجه جدی کند.
اما راحله کوهستانی مسؤول دفن اجساد ناشناس در گفتوگویی با سلاموطندار این گفتهها را رد میکند و میگوید که تمام اجسادی که هویتشان ناشناس بوده حتا اگر یک عضو بدن هم باشد با در نظرداشت اساسات اسلامی به خاک سپرده میشود.
به گفتۀ خانم کوهستانی جمعآوری سگها وظیفۀ وزارت صحت عامه است و این موضوع به آنان ربطی ندارد.
باشندهگان کول حشمتخان میگویند: «روزها از ترس این که مبادا در یکی از نقاط شهر هدف انتحاری قرار بگیریم، آرام نداریم و شبها هم از این بیم داریم که آیا سالم به خانه میرسیم یا در مسیر خانه، طعمۀ سگهای هار میشویم».







