با همهگیری ویروس کرونا در کشور سه پزشک در پی ابتلا به این ویروس در کابل جان باختند. نخستین قربانی جامعۀ پزشکی افغانستان یک پزشک شفاخانه امیری طبی کمپلکس در کابل بود. دکتر یوسف آریوبی، پزشک شفاخانۀ دولتی صحت طفل در کابل دومین قربانی ویروس کرونا بود. آقای آریوبی روز شنبه گذشته، بیستودوم حمل به دلیل ابتلا به ویروس کرونا درگذشت. خواهر این پزشک نیز یک روز قبل از او درگذشته بود.
در آخرین مورد، داکتر اقبال عمری، داکتر جراح در شفاخانه صحت طفل اندراگاندی به دلیل ابتلا به ویروس کرونا در کابل درگذشت. وزارت صحت کشور با تائید این خبر، درگذشت او را ضایعۀ بزرگ به جامعه طبی افغانستان عنوان کرد. یک روز پس از درگذشت آقای عمری، یکی از نزدیکان او به نام علی سمیع، نامزد دکتورای اقتصاد جهانی دانشگاه کوروینوس بوداپست به سلاموطندار نامهیی نوشته به این شرح:
«در هیچ شفاخانهیی کسی با افراد مبتلا به ویروس کرونا کاری نمیکند، قرنتین نیست، وینتیلاتور نیست و یا هم کسی طریق استفاده تجهیزات را نمیداند. بخش مراقبت جدی یا ای سی یو مطلقاً مسدود است.
روز گذشته با وجودی که سیستم تنفسیاش برهم خورده بود، حس ذائقه و حس شامه اش مطلقاً کار نمیکرد، مسؤولین شفاخانه افغان جاپان بستر نکردند. یکی از داکتر صاحبان که همراهش بود و او را انتقال میداد، در شفاخانه افغان جاپان جنجال برپاکرد تا بسترش کنند. یک اتاق را برایش تخصیص دادند، اما از ٩ صبح تا ٣ بعد از ظهر نه داکتری، نه نرسی و نه هم خدمهی به او نزدیک شد. دستگاه تفسی یا وینتیلاتور هم برایش جابجا نگردید. مجبور شدند دوباره خانه بیاورندش. بالون اکسیجن در خانه آوردند و او را تحت مراقبت گرفتند؛ چون در شفاخانه، امیدی وجود نداشت. میزان اکسیجن مورد نیاز باید اوتومات مطابق نیاز مریض عیار شود. به دهها شفاخانه دیگر هم مراجعه صورت گرفت، همه جواب منفی دادند. حتی من از اینجا دست بهکار شدم و با سیاسیون ارتباط برقرار کردم، تا جان او را نجات دهیم، اما نشد! سازمانها و کشور ها تا حالا حدود ٢۵٠ میلیون دالر در عرصه جنگ با کرونا به ما کمک نموده اند، اما وضعیت ما عملا خراب است و اصلاً توجه و مدیریتی وجود ندارد!
بلاخره امشب وضعاش از حد گذشت، سه بجه شب آمبولانس آمد و به شفاخانه افغان جاپان انتقال یافت و پس از سه چهار ساعت، امروز صبح جان باخت.
این است کاری که داکتر صاحبان موظف در مراکز جنگ علیه کرونا، با مریضان انجام میدهند.
صدها داکتر داوطلب آمادۀ جانفشانی اند، اما امکانات در انحصار است، درست مدیریت نمی شود و داکتر صاحبان موظف هم از مبتلایان فرار میکنند. برای هیچ بیماری اندک ترین کاری انجام نمی شود. بیماران کرونایی را مسوولان شفاخانهها به خانه میفرستند.
آیا این کار را قصداً به هدف کم نشان دادن آمار انجام میدهند؟ گفته میشود یکی از راههای کامیابی در برابر شیوع کرونا، ثبت، معاینه و آزمایش موارد مشکوک است. مسوولان صحی در افغانستان نمیتوانند این کار را هم انجام بدهند.
اعضای خانواده آقای عمری نیز به این ویروس مبتلا شدهاند و هیچ کسی سراغشان را نمیگیرد.
خداوند داکتر اقبال را غریق رحمت کند و ما و شما باید انتظار مرگ خود و عزیزانمان را بکشیم.»
