با همهگیری ویروس کرونا تمامی فعالیتها به سوی فضای آنلاین سمت و سو داده شد و شهرها یکی پی دیگر قرنطینه شدند. فعالیت نهادهای آموزشی و تحصیلی نیز متوقف شد و مسئولان این نهادها طرح بدیل خدمات آموزشی در زمان قرنطینه را با استفاده از وسایل ارتباط همگانی و فراهمآوری امکانات انترنتی برای دانشجویان دانشگاههای خصوصی و دولتی ارایه کردند تا در صورت ادامۀ قرنطینه نظام تحصیلی و آموزشی به هم نخورد.
این طرح دانشجویان دانشگاههای دولتی و خصوصی را مکلف میسازد تا به سیستم آموزش از راه دور و آنلاین رو بیاروند و به گونۀ غیرحضوری درسهایشان را ادامه دهند.
ذکیه حسینی که دانشجوی یکی از دانشگاههای خصوصی است و به عنوان استاد در یکی از مکاتب خصوصی تدریس میکند، میگوید که قرنطینه سبب شده است او بیکار بماند و نتواند پول دانشگاهش را بپردازد. به گفته او، دوام وضعیت و عدم توجه مسئولان در کشوری که فقر حرف اول را میزند، نظام تحصیلی در دانشگاههای خصوصی را برهم میزند و شماری مجبور به ترک تحصیل میشوند.
عبدالله، دانشجوی رشته فقه و حقوق دانشگاه کابل است. او میگوید که برق نامنظم و بهای بلند انترنت و معیاری نبودن سیستم آموزش آنلاین سبب شده است درسهایشان پیش نرود. به گفته او، استادانشان روش درست استفاده از تکنالوژی را بلد نیستند.
اما عزیزاحمد اوریاخیل، سخنگوی وزارت تحصیلات عالی به سلاموطندار میگوید، هرچند این وزارت به اتحادیۀ دانشگاههای خصوصی مشوره داده است تا پرداخت فیس سمستروار از سوی دانشجویان دانشگاههای خصوصییی که توانایی پرداخت هزینۀ تحصیل را ندارند، کاهش یابد، اما این وزارت صلاحیت اعمال فشار بالای دانشگاههای خصوصی را ندارد.
به گفتۀ او، براساس طرح جدیدی که از سوی وزارت تحصیلات عالی و با همکاری وزارت مخابرات راهاندازی شده است، دانشجویان دانشگاههای دولتی و خصوصی میتوانند انترنت را بهگونۀ رایگان بهدستآورند.
پس از قرنطینه شدن کابل و بسته شدن تمامی نهادهای تحصیلی دولتی و خصوصی، وزارت تحصیلات کشور طرح سیستم آموزش آنلاین را به راه انداخت، اما اکثریت دانشجویان این طرح را ناکام میخوانند و میگویند که اکثریت استادان با سیستم جدید آشنایی ندارند.
