اخیرن کارزاری با هشتگ «من اعتراض دارم» در صفحههای اجتماعی به ویژه فیسبوک راهاندازی شده است و هر روز بر شمار زنان معترض افزوده میشود. زنان با این هشتگ میگویند که به نمادهای مردانه و تبعیضهای جنسی اعتراض دارند و این موارد حلقه را برای نفسکشیدنشان هر روز تنگتر میکند.
سحر فطرت، یکی از کاربران فیسبوک چنین استاتوسی گذاشته است «به شهرها و سرکهای مردانهیتان، به رسانهها و تبلیغات زنستیزانهیتان، به تحقیرها و توهینهایی که شامل اندام زنانهیمان میشود و به شعارها و مراسمهای کلیشهیی برای زنان من اعتراض دارم!»
بانو فطرت میگوید، تا پیش از این اعتراضها به وضعیت زنان در افغانستان پراکنده و مختص به مکان و زمان خاصی بود، اما با توجه به وضعیت موجود تصمیم بر این شد تا زنان با یادآوری خواستههایشان، اعتراضاتشان را به گوش دیگران برسانند.»
سحر فطرت میافزاید: «ما همیشه صورت مسأله را پاک میکنیم. جامعهی سنتی یا غیرسنتی، حرف اینجاست که در کنار خود چنین پدیدههایی را داریم و نمیتوان آن را نادیده گرفت.»
میترا الکوزی، یکی دیگر از معترضان میگوید: «من اعتراض دارم به نادیده گرفتهشدن، به خاموششدن صدایم، من اعتراض دارم به نگاه مردانی که در خیابانهای شهر خودم مرا میبلعند، من اعتراض دارم به اینکه باید محدودیت داشته باشم تا مردان این شهر راه و دینشان را گم نکنند.»
لیلا حیدری، یکی از فعالان مدنی نیز در این کارزار دیده میشود. خانم حیدری در صفحهی فیسبوکش چنین نگاشته است: من اعتراض دارم به شهرهای مردانهیتان، به ساختار مردانهی ادارات دولتی و غيردولتیتان، به قوانين، سياستها و پاليسیهای زن ستيزانهیتان، به مراكز تعليمی مملو از تبعيض جنسيتیتان، به زنانی با باورهای مردانهیشان به… من اعتراض دارم.»
این کارزار پس از هشتم مارچ بیشتر اوج گرفت و هر روز در حال افزایش است. معترضان هدف از راهاندازی این کارزار را محو تبعیض علیه زنان میدانند.
