شمار زیادی از کشاورزان ولایت هلمند، که از سالها بدینسو مصروف کشت پنبه اند، میگویند که دولت به آنها در راستای افزایش تولیدات پنبه هیچ کمکی نکرده است.
آنها میگویند که اکثر پنبهکاران، به دلیل کاهش قیمت و تقاضای این محصول در بازار، از کشت پنبه دست کشیده اند.
کشاورزان هلمند بر این باورند که اگر دولت بر روی نظام عرضه و تقاضای این محصول کنترل داشته باشد، قیمت آن را بلند ببرد و ضمن دادن کود کیمیایی به کشاورزان، در قسمت مسایل تخنیکی نیز به آنها کمک کند، کشت، تولید و عرضۀ این بوته چندین برابر افزایش خواهد یافت.
پنبهکاران ولایت هلمند میگویند که در گذشتههای نه چندان دور، مردم به پنبه «طلای سفید» میگفتند، زیرا کشت این بوته سود فراوانی را در پی داشت.
مقامهای ریاست کشاورزی هلمند میپذیرند که حاصلات پنبه در این ولایت چشمگیر بوده و میگویند که از چند سال بدینسو، برای احیا و گسترش بازار خریدوفروش پنبه تلاشهای زیادی کرده اند.
روحالله روان، رییس کشاورزی ولایت هلمند میگوید که ادارۀ این ولایت، در مورد صادرات پنبه با بازرگانان کشورهای دیگر گفتوگوهای متواتری داشته، اما این رایزنیها تاکنون نتیجهیی در بر نداشته اند.
رییس کشاورزی هلمند تأکید میکند که تلاش آنها پیش از هر چیزی، بر این استوار است که کشت پنبه جایگزین کشت کوکنار شود و پنبه دوباره جایگاه واقعی خود را در بازارها بیابد.
اما شماری از آگاهان امور کشاورزی میگویند که به سبب آن که دولت توجهی به گماشتن مأموران حرفهیی کشاورزی ندارد، تولیدات پنبه و دیگر محصولات کشاورزی کاهش چشمگیری داشته است.
حبیبالرحمان اکمل، کارشناس کشاورزی میگوید که دهقانها به دلیل کاهش کارخانههای تولید پنبه، از کاشتن این بوتۀ باارزش دست کشیده اند.
بازرگانان و کارخانهداران ولایت هلمند نیز از حاصلات کنونی پنبه ناراضی اند و میگویند که تا کنون سود قابل توجهی از کار کارخانههای تولید پنبه به دست نیاورده اند.
علیاحمد ناصری، یکی از مالکان کارخانههای تولید پنبه میگوید که کارخانهاش تا کنون سود چندانی نداشته است. وی بر این باور است که دولت خودش جلوی افزایش حاصلات پنبه را گرفته است.
آقای ناصری میگوید که اکنون یک کیلو پنبه در بازارهای داخلی، به قیمت 30 تا 35 افغانی به فروش میرسد که نسبت به سالهای گذشته کاهش شدیدی را نشان میدهد.
کشت و تولید پنبه در دهۀ 1980 میلادی، از مهمترین محصولات کشاورزی افغانستان به شمار میرفت.
ارزش این محصول نظر به اواخر قرن بیستم، تقریباً دو برابر کاهش یافته است. ناامنیها و بحرانهای اقتصادی سالهای اخیر، حوزۀ کشاورزی را به شدت فلج ساخته است.
