.jpg)
«برای برقراری یک تماس ناموفق مجبور بودیم 200 افغانی بپردازیم.» این جملۀ محمدظاهر است که حدود 15 روز در بند طالبان بود و در نتیجۀ عملیات نیروهای امنیتی چند روز پیش آزاد شد.
محمدظاهر که به عنوان پولیس محلی از بزرگراه میمنه-مزارشریف محافظت میکرده، میگوید که این پانزده روز را در یک زیرزمینی زندانی بوده و در این مدت حتا یک بار نور خورشید را ندیده است.
او با یادآوری از روزهای دشوار شکنجه و گرفتاری میگوید که با شصت تن در یک اتاق تاریک روزها را بهسر رسانده و در تمام این مدت به خاطر عرضِ کم اتاق مجبور بودهاند در کنار یکدیگر به بغل دراز بکشند.
.jpg)
محمدظاهر میگوید، در مدت نیم ماه دو بار خواسته با خانوادهاش صحبت کند و در هر بار برای داشتن یک تماس ناموفق مجبور بوده 200 افغانی به نگهبان بپردازد، «در هر بار نگهبان بالای سرمان بود و به تماسی که از آنسو برقرار میشد گوش میداد تا مبادا چیزی دربارۀ مکان نگهداری بگوییم.»
محمدظاهر از صحت خود میگوید، هر گاه که مریض میشدند، هیچ دکتری یافت نمیشده که او و همزندانیهایش را تداوی کند.
او از تازیانههای نگهبانان طالب میگوید که با آن شکنجه میشدند و دعا میکند که هیچ انسانی جای او قرار نگیرد.
محمدظاهر حالا خوشحال به نظر میرسد؛ محمدظاهر حالا آزاد است، اما امیدی برای زندهگی در کشور ندارد؛ میگوید، هراس دارد که مبادا بار دیگر این تجربۀ تلخ تکرار شود.
در همین زمینه
