پژوهشگران در دانشگاه ویسکانسن مدیسون دریافتهاند که 1.4 میلیارد سال پیش مهتاب در فاصلۀ کمتری در مقایسه با حال داشته و طول یک شبانهروز در آن زمان به 18 ساعت میرسیده است. بر مبنای این پژوهش، به مرور زمان مهتاب از زمین فاصله خواهد گرفت و مدت یک شبانهروز در آینده طولانیتر خواهد شد.
این نشانهها حاکی از آن است که ۱.۴ میلیارد سال پیش زمین هر ۱۸ ساعت و ۴۱ دقیقه در محور خود یک مدار کامل میزده است. به عبارت دیگر طبق محاسبات جدید حدود یک میلیارد سال قبل، یک روز روی زمین ۵ ساعت و ۱۵ دقیقه بوده است.
این رقم نشان میدهد به طور متوسط طول روز روی زمین پس از دوران پیشمبرین (Precambrian) سالانه ۷۴ هزارم یک ثانیه افزایش یافته است. دوران پیشمبرین ابتداییترین بخش از تاریخ زمین است. به هرحال پیشبینی میشود این روند در میلیونها سال آتی نیز ادامه یابد.
پروفیسور استیفن میرز، عضو تیم این پژوهش میگوید که از روش جدید آماری برای سنجش طول شبوروز در جریان میلیونها سال استفاده کردهاند. به گفتۀ او، این روش اطلاعات جیولوژیکی تازهیی در اختیار انسانها قرار میدهد.
او میافزاید: «ما میخواهیم قادر به مطالعۀ سنگهایی با قدمت میلیاردها سال به گونهیی باشیم که قابل مقایسه با نحوۀ مطالعۀ فرآیندهای زمینشناسی مدرن باشد.
این در حالی است که تاکنون دستیابی به ارقام قابل قبول برای بازه زمانی بیش از ۵۰ میلیون سال قبل ممکن نبوده است.
محاسبات استیفن میرز در دانشگاه ویسکانسن مدیسون، نشان میدهد طی میلیاردها سال گذشته، همزمان با کندترشدن گردش زمین، ماه حدود ۴۴ هزار کیلومتر از زمین فاصله گرفته و اکنون در مسافت ۳۸۴۴۰۰ کیلومتری کرۀ خاکی قرار دارد.
