دانشگاهیان کابل، بیستوهشتمین سالمرگ استاد خلیلالله خلیلی، شاعر پرآوازۀ زبان فارسی را گرامی داشتند.
این برنامه از سوی دانشجویان دانشگاه کابل و حلقۀ ادبی موسوم به «شعر دانشگاه» راهاندازی شده بود که شماری زیادی از استادان دانشگاه و نیز علاقهمندان شعر استاد خلیلی در آن شرکت کرده بودند.
محمد حسین یمین، استاد زبان دانشگاه کابل و یکی از سخنرانان این برنامه به این باور است که کار شاعری استاد خلیلی را میتوان به سه دوره تقسیم کرد: استاد خلیلی در دورۀ نخست، شعر زمانش را که کاملاً دچار ملال و تکرار شده بود، با توسل به رویکردهای جدید شاعرانه، جان تازهیی بخشید. در دورۀ دوم، استاد خلیلی به عنوان یک شاعر نیماییسرا ظاهر میشود و در دورۀ آخر، او بانی شعر مقاومت است.
آقای یمین میگوید که خلیلی همیشه در برابر سیاستهای "بهرهکشانه" ایستاد و با شعر خود آن را نکوهش کرد.
احمدضیا رفعت، یکی دیگر از سخنرانان این برنامه، نیز میگوید که استاد خلیلی شاعر واقعگرا و شاعر زبان است.
او میافزاید که شعرهای خلیلی هیچگاه جغرافیازده نشد. در شعرهای استاد خلیلی درد بشریت نهفته است و او همواره برای تمام بشریت سروده است.
این استاد دانشگاه، به این باور است که استاد خلیلی افزون بر شاعربودن یک متفکر نیز است.
آقای رفعت برای تصدیق این گفتهاش، جانمایۀ شعرهای استاد خلیلی و نیز آثار نوشتهشده به نثر او را مثال میآورد.
مسعود خلیلی فرزند استاد خلیلی نیز دربارۀ پدرش میگوید که در شعرهای استاد خلیلی مضمون عدالت و حب وطن بیش از همهچیز چشمگیرتر است. او تا آخرین رمق نیز وطن و مردمش را فراموش نکرد.
مسعود خلیلی میگوید که قرار است به زودی در نزدیکی مقبرۀ استاد خلیلی در دانشگاه کابل، یک تالار کتابخوانی ساخته شود.
استاد خلیلالله خلیلی در سال 1286 هجری خورشیدی در باغ جهانآرای شهر کابل زاده شد. او فرزند مستوفیالممالک محمدحسین خان از بزرگان کوهستان کاپیسا و وزیر مالیۀ زمان حبیبالله خان بود.
استاد خلیلی در طول دورۀ حیاتش 62 اثر ادبی، سیاسی، اجتماعی، فلسفی و عرفانی نوشته است اما شهرت بیشتر به دلیل کار شاعریاش است.
او بر اضافۀ کار نویسندهگی در پستهای دولتی نیز کار کرده که ریاست مستقل مطبوعات (1330) و سفارتهای عربستان سعودی و عراق مهمترین آنان بوده است.
استاد خلیلی در سال 1366 در اسلامآباد پاکستان درگذشت و در پیشاور دفن شد، اما جسدش پس از 25 سال به کابل انتقال داده شد و در سال 1391 در دانشگاه کابل در جوار مقبرۀ سید جمالالدین دوباره دفن گردید.
از استاد خلیلی به عنوان بانی شعر مقاومت افغانستان همواره یاد میشود.
