جنرال پرویز مشرف رییس جمهور پیشین پاکستان، در گفتوگویی با بیبیسی فارسی، ضمن ستایش از محمد اشرف غنی رییس جمهور برحال افغانستان، به آنچه «پنجشیریها» خواند، به شدت تاخت و به تلویح آنان را متحد هند و دشمن پاکستان اعلام کرد. این جنرال پاکستانی، حمایت اسلامآباد از طالبان را به حضور گستردۀ پنجشیریها در حکومت حامد کرزی گره زد و گفت، کرزی با هند و پنجشیریها تبانی کرد تا از عقب برای پاکستان مشکل ایجاد کنند. مشرف همچنین گفت در صورتی که کابل روابطش را با دهلینو محدود کند، پاکستان به ثبات افغانستان علاقهمند میشود و طالبان را به میز مذاکره خواهد کشاند. آقای مشرف افزود که اشرف غنی این نگرانیهای پاکستان را درک کرده و به همین دلیل در اسلامآباد شوروشوقی به راه انداخته است.
از سخنان آقای مشرف بر میآید که منظور او از پنجشیریها جبهۀ مقاومت ضد طالبان و چهرههای شاخص این جبهه است که در نیمۀ دوم دهۀ هفتاد خورشیدی در برابر سلطۀ طالبان بر افغانستان مقاومت کردند. مجموع رهبران جبهۀ مقاومت ضد طالبان از جمله احمدشاه مسعود، به این باور بودند که اردوی پاکستان در لباس طالب، افغانستان را اشغال کرده است. به نظر میرسد که مقاومت مسعود در برابر طالبان، کینهیی را در دل جنرالهای پاکستانی انداخته که به این زودیها ازبین نخواهد رفت.
سران جبهۀ متحد ضد طالبان که بعد شریک حکومت موقت، انتقالی و انتخابی حامد کرزی شدند، تلاش کردند تا روابطشان را با پاکستان بهبود بخشند. برهانالدین ربانی رییس جمهور پیشین افغانستان، فردای سقوط طالبان اعلام کرد که مایل نیست به دشمنی با پاکستان ادامه دهد و حاضر است تا با پرویز مشرف ملاقات کند. چهرههای قدرتمند دیگر جبهۀ مقاومت ضد طالبان، بارها حامد کرزی را در سفر به پاکستان همراهی کردند و به اسلامآباد پیام دوستی فرستادند. اما به رغم تمامی این تلاشها، مشرف هیچ فرصتی را برای اعلام دشمنی با «پنجشیریها» از دست نمیدهد. این امر نشاندهندۀ آن است که کینۀ مقاومت علیه طالبان تا حال از ذهن جنرالهای پاکستانی از جمله جنرال پرویز مشرف بیرون نرفته است و این کینه هر روز عمیقتر نیز میشود. اگر مشرف ده بار دیگر هم مصاحبه کند، بازهم بر این نکته تأکید میکند که «پنجشیریها» دوست هند و دشمن پاکستان هستند.
از سخنان جنرال مشرف چنین استنباط میشود که اردوی پاکستان میخواهد صرف با آن بخش از مردم افغانستان صلح کند که محمد اشرف غنی را نمایندۀ سیاسی آنان میداند. مشرف به خود حق میدهد که بگوید اسلامآباد خواستار ایجاد یک حکومت پشتونی در افغانستان است. از این حرف مشرف چنین استنباط میشود که او و همفکرانش در اردوی پاکستان، فارسیزبانهای افغانستان را دوست هند میدانند و نمیخواهند آنان هیچ نقشی در ادارۀ کشورشان داشته باشند. مشرف به بسیارسادهگی مردم افغانستان را به دو دستۀ دوست هند و دوست پاکستان تقسیم میکند؛ گویی مردم افغانستان چیزی به اسم منافع خودی و وطنی ندارند و حاضرند برای هند و پاکستان همدیگر را بکشند.
پیشنهاد مشرف به کابل بسیار ساده است: محدودسازی روابط با هند و به حاشیهراندن فارسیزبانان از سیاست افغانستان. مشرف به تلویح به کابل میگوید، اگر این اقدامات را انجام دهد، پاکستان طالبان را به میز مذاکره خواهد کشاند. مشرف میخواهد کابل روابط با هند را وجههالمعامله با اسلامآباد قرار دهد تا پاکستان طالبان را ترغیب به گفتوگو کند. مذاکرۀ طالبان با ارگ کابل از دید مشرف مذاکرهیی است که هر دو طرف آن دوست پاکستان است و دشمنان پاکستان یا به تعبیر او «پنجشیریها» در آن حضور ندارند.
از مصاحبۀ مشرف با بخش فارسی بی بی سی به وضوح استنباط میشود که این جنرال کینهتوز، میخواهد پاکستان با بخشی از مردم افغانستان دوست باشد و با گروههای دیگر تا ابد دشمن باقی بماند. این همان سیاستی است که مشرف در زمان حاکمیتش نیز دنبال میکرد. او باری گفته بود که پشتون بودن طالبان علت عمدۀ حمایت اسلامآباد از این گروه است.
هیچ عنصر عاقلی در کابل، بر دوام دشمنی با پاکستان تأکید نمیکند. مجموع جناحهای تشکیل دهندۀ دولت وحدت ملی در این امر باهم متفقند که باید مشکلات کشور با پاکستان پایان یابد و کابل و اسلامآباد مصالحه کنند تا زمینه برای کشاندن پای طالبان به میز گفتوگو فراهم شود. اما مردم افغانستان به هیچوجه نمیخواهند که پاکستان در پایان کار، با بخشی از آنان دوست باشد و با بخش دیگرشان دشمن. دولت افغانستان هم باید به مقامهای اردوی پاکستان حالی کند که جنرالهای راولپندی یا با تمام مردم افغانستان دوست باشند، یا با تمام آنان دشمن. ارتش پاکستان حق ندارد بخشی از مردم افغانستان را متحد خود تصور کند و دیگران را دشمن. این هم یک واقعیت مسلم است که فعالیتهای نظامی طالبان، بیشتر از هممیهنان پشتون ما قربانی گرفته است تا دیگر اقوام و گروههای زبانی.
