به دنبال سرازیر شدن سیلاب در مرکز ولایت پروان، شماری از نهادهای امدادرسان ملی و بینالمللی برای ابراز همدردی با خانوادههای آسیبدیده، مواد خوراکی و پوشاک کمک کردند، اما این کمکها در نبود یک میکانیزم روشن، حیف و میل میشود.
ساعت 2:30 دقیقه بامداد سهشنبه هفته گذشته شهر چاریکار مرکز ولایت پروان گواه بارش باران و سرازیر شدن سیلاب بود.
صبح روز چهارشنبه خبر این رویداد غمانگیز سرخط تمام رسانههای کشور شد و شماری از مقامهای بلندپایۀ حکومتی به پروان سفر کردند.
در پی جاری شدن سیلاب ویرانگر در شهر چاریکار، دستکم ۱۲۰ تن کشته شدند و نزدیک به ۱۲۸ تن زخم برداشند. از وقوع این فاجعه پنج روز میگذرد و هنوز هم عملیات جستوجوی اجساد از زیر آوار جریان دارد.
سیلاب نیمهشب در پروان نزدیک به یکهزار و پنج صد خانه را ویران کرده است. به گفته مسئولان محلی این ولایت، تمامی شبکههای آبرسانی و زیربناها در این شهر از بین رفته است.
در این رویداد، خانوادههای زیادی زیر آوار شدند و از برخی خانوادهها حداقل پنج-شش عضو آن کشته و زخمی شدهاند.
در برخی از مناطق، خانهها به کلی نابود شده و اثری از آبادی در آن جا دیده نمیشود.
به دنبال این رویداد، انبوهی از کمکهای بشردوستانه به این ولایت سرازیر شد، اما این کمکها در نبود مدیریت درست، حیف و میل میشود. به گفته مردم محل، وسایط و تجهیزاتی که برای عملیات پاککاری و جستوجوی گیرماندهگان به این ولایت فرستاده شده است، حیف و میل میشود.
پرویز امینزاده، خبرنگار سلاموطندار از پروان میگوید: «چاشت امروز یک محموله از کمکهای بشردوستانه در این شهر فلاکتزده چور شد و چیزی از آن به آسیبدیدهگان و سیلزدهگان نرسید.» او نبود مکان مشخص برای توزیع کمکها و عدم برنامهریزی نهادهای مسئول برای توزیع این کمکها را دلیل اصلی حیف و میل آن میداند.
