زمانی که بیماریهای ساری و بدخیم شبیه سارس و کووید 19 دامنگیر بشر میشود، همه برای یافتن درمان دست و پاچه میشوند. دولتها حالت اضطرار اعلام میکنند و برای شهروندان توصیه میشود که قرنطینه شوند.
100 سال قبل، در سال 1918، ویروس انفولانزا ترس و وحشت غیرقابل وصف را میان آدمیان به بار آورده بود. این ویروس هم در علایم و هم در ایجاد وحشت با ویروس کرونا شباهت زیادی دارد.
مبتلایان این ویروس (انفولانزای اسپانوی) بیشتر به سبب التهاب ریهها و دیگر بیماریهای که از قبل داشتند، جان میباختند، نه به واسطه خود ویروس. این ویروس بیشتر در جاهای شلوغ با آکسیژن کمتر شیوع مییافت و به همین دلیل پادگانهای نظامی و کشتیهای سربازان از همه بیشتر آسیبپذیر بودند.
این بیماری در همان سال به سواحل شرقی ایالات متحده رسید و باشندهگان شهر بوستون بیشتر از دیگران بهای این ویروس را پرداختند. در سال 1918 بیمارستانهای عاجل ساخته شد.
تا سال 1950 که انتیبیوتیک برای این ویروس ساخته شد، هوای تازه تنها داروی این بیماری بود. برای مبتلایان ویروس انفولانزا، خیمهها ساخته شد و در روزهای آفتابی و صاف آنها از شعاع آفتاب لذت میبردند؛ روشی که در آن زمان برای مهار این ویروس خیلی کارساز تمام شد.
نه تنها برای مهار ویروس انفولانزا بلکه بیماریهای ریهیی دیگر مانند توبرکلوز نیز با استفاده از این روش درمان میشد.
پزشکانی که به طور مستقیم از این روش استفاده میکردند، این روش را جهت کاهش آمار مرگ و میر از 40 به 13 درصد مفید عنوان کردند.
پزشکان در سال 1960 پی بردند که هوای تازه خاصیت ضدعفونی دارد. با اینکه هوای تازه در مقایسه با هوای داخل اتاق باکتریهای بیشتر امراض ریهیی را دارد، اما هنوز مشخص نشده است که چرا روش درمان هوای آزاد موثر واقع شده است. این روش در شبهنگام و روزهنگام مفید بوده است.
در جنگ اول جهانی، جراحان نظامی از روش در معرض قرار گرفتن شعاع آفتاب برای درمان زخمهای واگیر استفاده میکردند. پزشکان به خوبی میدانستند که این روش ضدعفونیکننده است. اما در سال 1920 دریافتند که این روش برای افزایش ویتامین دی در بدن که قلتاش سبب بیماریهای تنفسی و انفولانزا میشود، نیز موثر میباشد.
انفلوانزای اسپانیایی بدترین بیماری همهگیر جهانی در طول تاریخ محسوب میشود. این بیماری در آخرین سالهای جنگ جهانی اول حداقل 50 میلیون انسان را کشت. این اتفاق درسهایی برای مبارزه با ویروس کرونا جدید دارد.
