کاکر: با دیدن عکس‌هایی از اروپای جنگ‌زده منقلب شدم

الله‌محمد کاکر یکی از هزاران شهروند افغانستان است که در این سال‌ها به هدف ساختن یک زنده‌گی امن‌تر و بهتر وارد خاک اروپا شده بود. او دو سال را در آلمان سپری ‌کرد؛ اما بالاخره به سرزمینش برگشت.

کاکر دو مدرک لیسانس در رشته‌های علوم اجتماعی و علوم سیاسی دارد. فوق لیسانسش را از رشتۀ اقتصاد گرفته و در حال حاضر نیز دورۀ دکترایش را می‌گذراند.

کاکر می‌گوید، برای کار در یکی از پست‌های وزارت خارجۀ آلمان، مدام در حال رفت‌وآمد به این وزارتخانه بوده تا این که یک روز با دیدن مجموعه‌یی از تصاویر نصب شده بر دیوار داخلی وزارت، مسیر زنده‌گی اش به کلی تغییر می‌کند.

این عکس‌ها وضعیت اروپای دوران جنگ و اروپای کنونی را به تصویر کشیده بود. کاکر می‌گوید که با دیدن این تصاویر آن‌قدر متأثر شده که نتوانسته جلو اشک‌هایش را بگیرد.

تصویر نخست اروپایی را نشان می‌داد که با خاک یکسان شده و به ویرانه‌یی متروک تبدیل شده بود؛ اما تصویر دوم در نظر کاکر، بهشتی را نشان می‌داد که انگار روی زمین پهن شده است. یکی از کارمندان وزارت خارجۀ آلمان با دیدن گریۀ کاکر، به وی توضیح می‌دهد که پس از جنگ دوم جهانی، آلمان‌ها چه‌گونه کشوری ویران و سرگردان را به دومین قدرت اقتصادی اروپا تبدیل کردند و سربلندی را به این مردم جنگ‌زده بازگرداندند.

کاکر می‌گوید که مدت‌ها پیش از آن که به وزارت خارجۀ آلمان برود، به این گفتۀ قدیمی پی برده بود که «هیچ جا خانۀ خود آدم نمی‌شود». او که خاطرات تلخی از مهاجرت به اروپا دارد، می‌گوید که اروپاییان همیشه با رفتارهای‌شان به شرقی‌ها یادآوری می‌کردند که این‌جا خاک شما نیست و شما این‌جا فقط مهمان هستید.

اما عزم کاکر برای بازگشت به خانه با دیدن تصاویر اروپای جنگ‌زده جزم شده و تصمیمش برای بازگشت به میهن قطعی می‌شود. خودش می‌گوید که بازنگشته تا یک زنده‌گی بهتر را در افغانستان تجربه کند؛ بل‌که آمده است که با جان و دل برای کشورش کار کند؛ تا آینده‌گان تجربۀ وی را تجربه کنند و با دیدن عکس افغانستان جنگ‌زده و افغانستان پس از جنگ، اشک از چشمان‌شان جاری شود.

کاکر در حال حاضر برای بیش از 100 تن از جوانان کابلی زمینۀ کار را فراهم کرده است؛ آن‌ها با کشیدن تصاویری بر روی پیاله‌ها پیام صلح و دوستی را به مردم انتقال می‌دهند و با فروش این پیاله‌ها برای خود کسب درآمد می‌کنند.

این جوان تحصیل کرده و خلاق بر این باور است که حتا در افغانستان هم می‌توان با کمترین امکانات و چیزهای دم‌دست، برای مردم و آیندۀ کشور کاری کرده و دین خود را ادا کرد.