نگاه دیگر معنایی ندارد؛ در سوگ امیدی که از دست رفت

نیمه‌های شب جمعۀ پیش عمران راتب، نویسنده، پژوهشگر و منتقد جوان افغانستان در نتیجۀ ایست‌قلبی در گذشت. از این منتقد جوان چندین اثر ناچاپ‌شده و یک اثر چاپ‌شده باقی‌ست.

به مناسبت درگذشت این نویسندۀ پرکار شماری از فرهنگیان و نویسندگان در خانۀ فرهنگ افغانستان دور هم جمع شدند تا یاد او را گرامی بدارند.

در این برنامه دوستان نزدیک عمران راتب از خاطرات‌شان با او گفتند و از لطمه‌یی که با رفتن او به جامعۀ فرهنگی کشور رسیده است حکایت کردند.

کاوه جبران، رامین انوری و یعقوب یسنا از دوستان نزدیک عمران راتب که خارج از کشور به سر می‌برند با فرستادن نامه‌هایی از او به عنوان نویسنده‌یی پرکار و منتقدی با آیندۀ روشن یاد کردند.

یامان حکمت، استاد دانشگاه دربارۀ فعالیت‌های عمران راتب می‌گوید که او در سن کمی توانسته بود به درک وسیعی از خوانش اندیشه‌های متفکرین جهان دست یابد. به گفتۀ او، راتب می‌توانست از سرامدهای تفکر امروز باشد.

عمران راتب علوم طبیعی خواند، اما خلاف رشتۀ تحصیلی پی فلسفه و ادبیات گرفت و با نگارش مطالب گوناگون در مدت کمی توجه شمار زیادی از نویسندگان را به خود جلب کرد.

در برنامۀ گرامی‌داشت از آقای راتب که با عنوان «ایست قلبی کلمه: برگزار شده، گاهنامۀ فلسفی خرمگس نیز طی پیامی از فعالیت‌های او یاد کرد. از راتب در این گاهنامه یک مطلب در دفتر نهم چاپ شده و به گفتۀ مسئولان، مطلب بعدی در دفتر بعدی به نشر خواهد رسید.

ظهور زامیاد، یکی از دوستان و هم‌اتاقی عمران راتب که تا نفس‌های پایانی عمرش، او را همراهی می‌کرد در این برنامه از خاطراتش گفت. آقای زامیاد گفت که راتب با شرایط فجیع اقتصادی هرگز از تلاش دست نکشید و در هر شرایطی خواند، قلم زد و نوشت.

به گفتۀ زامیاد، راتب فهمیده بود که شاعر و هنرمند و ادیب همه کاره نیست و این‌جا به شخصی دیگری به نام منتقد نیاز است.

از عمران راتب مطالب بسیاری در وب‌سایت‌های مختلف به ویژه سلام‌وطندار منتشر شده است و قرار است به زودی مجموع مقالات و کتاب‌هایی که تاهنوز منتشر نشده از جمله مالیخولیا و تردید، معنا در نگاه و کانت و دلوز با همکاری دوستان و همکاران او به زودی منتشر شود.